Noong unang panahon, sa isang maliit na nayon sa tabi ng dagat, may isang dalagang nagngangalang Marina. Si Marina ay kilala sa kanyang kagandahan at sa kanyang pambihirang galing sa paglangoy na tila ba siya ay isang isda sa tubig. Ang alamat ng sirena ay nagsimula sa kanyang walang hanggang paghanga sa ganda ng ilalim ng dagat.
Sa tuwing sasapit ang takipsilim, madalas na nakikita si Marina na nakaupo sa mga batuhan habang pinagmamasdan ang malawak na karagatan. Sinasabing ang alamat ng sirena (10) ay nag-ugat sa kanyang pangarap na makapamuhay kasama ang mga isda at makita ang mga nakatagong kayamanan sa kailaliman ng tubig.
Isang araw, habang siya ay lumalangoy nang malayo sa pampang, isang malakas na unos ang dumating. Ang mga alon ay naging higante at ang hangin ay humahagupit nang napakalakas, dahilan upang mawalan ng malay si Marina sa gitna ng dagat.
Sa kanyang paggising, laking gulat niya na hindi na siya makalakad sa lupa. Ang kanyang mga binti ay nagbago at naging isang makintab na buntot ng isda. Ang alamat ng sirena ay nagpatuloy nang mapagtanto niyang siya ay naging bahagi na ng dagat na kanyang minahal.
Hindi na siya nakabalik sa kanyang pamilya sa lupa, ngunit nahanap niya ang kaligayahan sa ilalim ng asul na tubig. Mula noon, ang alamat ng sirena ay naging bahagi na ng ating mga kwentong-bayan bilang tagapangalaga ng karagatan.
Ang mga mangingisda ay madalas na nagkukuwento tungkol sa isang magandang nilalang na nakikita nilang lumalangoy sa ilalim ng liwanag ng buwan. Ito ang alamat ng sirena na hanggang ngayon ay nananatiling misteryo sa ating mga karagatan.