Noong unang panahon, sa isang nayon na napapalibutan ng malalagong puno at malilinaw na batis, may isang dalagang nagngangalang Diwa. Siya ay kilala sa kanyang pambihirang kabutihan at pagmamahal sa lahat ng nilalang sa kagubatan. Araw-araw, inaalagaan niya ang mga halaman at pinapakain ang mga hayop na kanyang nakakasalamuha. Hindi siya nag-aalinlangang tumulong sa sinumang nangangailangan, tao man o hayop.
Isang araw, nagkaroon ng matinding tagtuyot sa kanilang lugar. Ang mga ilog ay natuyo at ang mga pananim ay nalanta. Maraming tao ang nagugutom at nawawalan ng pag-asa. Nakita ni Diwa ang paghihirap ng kanyang mga kababayan at ng mga hayop sa gubat, kaya siya ay nagdasal nang taimtim sa Bathala.
Sa kabila ng kanyang sariling pangangailangan, ibinahagi ni Diwa ang huling patak ng tubig na kanyang nahanap sa mga uhaw na ibon at maliliit na hayop. Ang kanyang sakripisyo ay hindi nakaligtas sa paningin ng Bathala na nakamasid mula sa langit. Humanga ang Bathala sa wagas na pagmamalasakit ng dalaga sa kalikasan.
Bilang gantimpala, bumaba ang Bathala sa lupa at kinausap si Diwa. Dahil sa kanyang busilak na puso, binigyan siya ng kapangyarihang maging tagapangalaga ng kagubatan. Ang kanyang katawan ay nagliwanag at siya ay nagkaroon ng kakayahang magpagaling ng mga sugatang puno at magpabukal ng tubig sa tuyong lupa.
Mula noon, si Diwa ay hindi na tumanda at hindi na nakaramdam ng gutom o pagod. Siya ay naging isang espiritu ng kalikasan na naninirahan sa gitna ng gubat. Ang mga tao ay nagsimulang tumawag sa kanya bilang isang diwata, ang tagapangalaga ng kagubatan.
Ang mga diwata ay naging simbolo ng kagandahan at kabutihan ng kalikasan. Sila ang nagbabantay sa mga bundok, ilog, at mga puno upang matiyak na ang lahat ay mananatiling balanse at masagana. Hanggang sa kasalukuyan, ang mga kwento tungkol sa mga diwata ay nagsisilbing paalala sa atin na ang pagmamahal sa kalikasan ay isang dakilang gawain.