Noong unang panahon, sa isang payapang nayon, may isang dalagang nagngangalang Kamas. Siya ay kilala sa kanyang busilak na puso at pagiging matulungin sa lahat ng kanyang mga kanayon. Kahit na simple lamang ang kanilang pamumuhay, hindi nag-aatubili si Kamas na magbahagi ng kanyang makakain sa mga nangangailangan.
Isang matinding tagtuyot ang dumating sa kanilang lugar na nagdulot ng pagkakasakit at gutom sa maraming tao. Dahil sa kanyang malasakit, inubos ni Kamas ang kanyang huling ani upang ipakain sa mga bata at matatanda sa nayon. Siya mismo ay nagtiis na lamang sa kaunting tubig upang mabuhay.
Sa kabila ng kanyang paghihirap, nanatiling masayahin si Kamas. Tuwing gabi, nagdarasal siya sa kalikasan na sana ay magkaroon ng panibagong pagkain na madaling itanim at makapagbibigay ng lakas sa kanyang mga kababayan kahit sa gitna ng tagtuyot.
Isang gabi, isang matandang lalaki ang dumating sa kanyang pintuan at humingi ng tulong. Dahil wala nang natirang pagkain, ibinigay ni Kamas ang kanyang huling baso ng tubig at ang kanyang sariling kumot upang hindi ginawin ang matanda. Hindi alam ni Kamas na ang matanda ay isang diwata na sumusubok sa kanyang kabutihan.
Kinabukasan, natagpuan na lamang si Kamas na wala nang buhay dahil sa labis na panghihina. Sa lugar kung saan siya inilibing, may tumubong kakaibang halaman na may mapuputi at malinamnam na ugat na nakabaon sa lupa.
Ang mga tao ay nagulat nang kanilang hukayin ang lupa at makita ang mga ugat na ito. Nang kanilang tikman, ito ay matamis at nakakabusog, na siyang nagligtas sa buong nayon mula sa gutom. Bilang pag-alaala sa dalagang nagbigay ng kanyang buhay para sa iba, tinawag nila itong singkamas, na hango sa pangalang Kamas.
Hanggang sa kasalukuyan, ang singkamas ay nagsisilbing paalala ng pagmamahal at sakripisyo. Ito ay simbolo ng pag-asa na kahit sa pinakamahirap na panahon, ang kabutihan ay laging nagbubunga ng biyaya para sa lahat.