Alamat Ng Sili

Noong unang panahon, sa isang masaganang nayon, may isang Datu na kilala sa kanyang pagiging mainitin ang ulo at mapagmataas. Hindi siya marunong tumanggap ng pagkakamali at laging nais na masunod ang kanyang kagustuhan sa lahat ng bagay. Dahil sa kanyang ugali, maraming nasasaktan at natatakot sa kanya. Isang araw, naghanda ang nayon ng isang malaking piging para sa pagdating ng mga panauhin mula sa malayong lugar. Inutusan ng Datu ang kanyang mga tauhan na magluto ng pinakamasarap na pagkain, ngunit sa sobrang pagmamadali, nakalimutan ng kusinero na lagyan ng pampalasa ang nilutong ulam. Nang matikman ito ng Datu, nagdilim ang kanyang paningin sa galit. Sa harap ng maraming tao, isinumpa niya ang pagkain at ang mga taong naghanda nito. Habang siya ay sumisigaw, ang kanyang mukha ay namula nang husto at ang kanyang mga mata ay tila naglalabas ng apoy. Sa gitna ng kanyang matinding galit, biglang naglaho ang Datu at sa kinatatayuan niya ay may tumubong isang maliit na halaman. Ang halaman ay may mga bunga na kulay pula at hugis na tila nakaturo sa langit. Nang subukan ng mga tao ang bunga, laking gulat nila dahil ito ay sobrang anghang, na tila sumasalamin sa matapang at nag-aalab na galit ng Datu noong siya ay tao pa. Mula noon, tinawag itong sili. Ang alamat ng sili ay nagsisilbing paalala sa mga tao na ang labis na galit ay hindi nagdudulot ng kabutihan. Hanggang sa kasalukuyan, ang alamat ng sili (10) ay ikinukwento pa rin sa mga bata upang ituro ang kahalagahan ng pagtitimpi at pagpapakumbaba.