Noong unang panahon, sa isang liblib na nayon sa paanan ng bundok, may nakatirang isang matandang magsasaka na nagngangalang Lolo Tasyo. Kilala siya sa buong nayon bilang isang taong may busilak na puso at laging handang tumulong sa kanyang mga kapwa magsasaka kahit siya mismo ay salat sa buhay. Sa kabila ng hirap ng panahon at tuyot na lupa, hindi nawawalan ng pag-asa si Lolo Tasyo na balang araw ay giginhawa rin ang kanilang pamumuhay.
Isang araw, habang naglalakad si Lolo Tasyo pauwi galing sa bukid, nakakita siya ng isang matandang babaeng naghihingalo sa tabi ng daan. Agad niya itong nilapitan, binigyan ng tubig, at pinakain ng huling piraso ng kanyang baong kamote. Hindi niya inalintana ang sariling gutom basta't makatulong lamang sa nangangailangan.
Ang matandang babae ay isa palang diwata na nagpapanggap lamang upang subukin ang kabutihan ng mga tao. Dahil sa ipinakitang malasakit ni Lolo Tasyo, nagpasalamat ang diwata at nag-iwan ng isang kakaibang buto na hugis puso. Sinabi ng diwata na itanim ito sa kanyang bakuran at alagaan nang mabuti dahil ito ang magiging sagot sa kanilang paghihirap.
Pagdating ng kinabukasan, itinanim ni Lolo Tasyo ang buto sa isang sulok ng kanyang lupain. Sa loob lamang ng ilang araw, mabilis na gumapang ang baging nito sa mga puno at bakod. Nagulat ang matanda nang makita ang mga bunga nito na kulay berde, hugis peras, at may malambot na balat.
Nang dumating ang panahon ng taggutom sa nayon, ang mga pananim ng ibang magsasaka ay nangamatay dahil sa init. Ngunit ang halaman ni Lolo Tasyo ay nanatiling sariwa at hitik na hitik sa bunga. Dahil sa dami ng ani, ipinamahagi niya ito sa lahat ng kanyang mga kapitbahay upang walang magutom.
Ang gulay na ito ay tinawag nilang sayote. Mula noon, naging simbolo na ito ng pag-asa at pagtutulungan sa kanilang nayon. Hanggang sa kasalukuyan, ang sayote ay nananatiling mahalagang bahagi ng hapag-kainan ng mga Pilipino, na nagpapaalala sa atin ng kabutihang-loob ni Lolo Tasyo.