Alamat Ng Tsinelas

Noong unang panahon, sa isang maliit na nayon na puno ng matatalim na bato at mainit na buhangin, may isang batang lalaki na nagngangalang Lito. Si Lito ay laging naglalakad nang nakayapak upang maghatid ng mga gulay sa palengke para sa kanyang pamilya. Dahil sa init ng lupa at talim ng mga bato, madalas na sugatan at paltos ang kanyang mga paa sa pagtatapos ng araw. Labis itong ikinalulungkot ng kanyang ina na si Aling Rosa dahil wala silang sapat na pera para bumili ng sapin sa paa. Isang araw, habang naglalakad si Lito sa tabi ng ilog, nakakita siya ng isang malapad at matibay na balat ng puno na nahulog sa lupa. Kinuha niya ito at sinubukang itapak sa kanyang mga paa upang hindi direktang madikit sa mainit na lupa. Napansin niya na napakaginhawa nito sa kanyang pakiramdam at hindi na siya nasasaktan sa paglalakad. Naisip ni Lito na lagyan ito ng tali na gawa sa hibla ng abaka upang hindi mahulog ang balat ng puno sa kanyang mga paa habang siya ay naglalakad. Tuwang-tuwa si Lito dahil sa wakas ay mayroon na siyang proteksyon sa kanyang mga paa. Ipinakita niya ito sa kanyang ina at sa mga kapitbahay na namangha sa kanyang imbensyon. Mula noon, tinularan na rin ng ibang mga taganayon ang ginawa ni Lito gamit ang iba't ibang materyales tulad ng goma at tela. Ang simpleng imbensyon ni Lito ay naging simula ng pagkakagawa ng tsinelas na hanggang ngayon ay mahalagang kagamitan ng bawat tao sa mundo.