Noong unang panahon, sa isang payapang nayon, may isang dalagang nagngangalang Santa. Kilala siya sa buong baryo dahil sa kanyang busilak na puso at walang sawang pagtulong sa mga nangangailangan. Kahit mahirap lamang ang kanilang pamumuhay, lagi siyang may nakalaang pagkain at tulong para sa kanyang mga kapitbahay.
Isang matinding tagtuyot ang dumating sa kanilang lugar. Natuyo ang mga pananim at nagkasakit ang maraming tao dahil sa gutom at uhaw. Hindi nag-atubili si Santa na ibahagi ang kanyang huling suplay ng tubig at pagkain sa mga matatanda at bata sa kanilang nayon.
Sa kabila ng kanyang pagtulong, unti-unti ring nanghina si Santa dahil sa pagod at kakulangan sa nutrisyon. Isang gabi, habang siya ay nagdarasal para sa kaligtasan ng kanyang mga kababayan, naramdaman niya ang pagbigat ng kanyang katawan. Humiling siya sa Maykapal na sana ay magkaroon ng paraan upang patuloy na makapagbigay ng saya at pag-asa sa mga tao kahit wala na siya.
Kinabukasan, natagpuan ng mga taganayon ang isang kakaibang halaman sa tapat ng bahay ni Santa. Ang mga bulaklak nito ay maliliit, kumpol-kumpol, at may matingkad na kulay na pula, dilaw, at rosas. Ang bawat kumpol ay tila mga kamay na nakabukas, handang magbigay ng biyaya.
Namangha ang mga tao sa ganda ng halaman. Napansin nila na kahit sa ilalim ng matinding sikat ng araw, ang mga bulaklak ay nananatiling sariwa at masigla. Ito ang naging simbolo ng katatagan at pag-asa para sa mga taga-nayon na unti-unti ring nakabangon mula sa tagtuyot.
Tinawag ng mga tao ang halaman na "Santan" bilang pag-alaala sa dalagang nag-alay ng kanyang buhay para sa kapakanan ng iba. Hanggang sa kasalukuyan, ang santan ay nananatiling paalala na ang tunay na kagandahan ay nagmumula sa pagmamahal at pagmamalasakit sa kapwa.