Noong unang panahon, sa isang malayong nayon, may isang matandang babae na nakatira mag-isa sa isang maliit na kubo. Siya ay kilala sa buong nayon dahil sa kanyang kabutihan.
Kahit mahirap siya, laging handa siyang tumulong sa sinumang nangangailangan. Kapag may nagdadaan na batang gutom, binibigyan niya ng pagkain. Kapag may may sakit, pinaglilingkuran niya nang walang hinihinging kapalit.
Isang araw, may dumaang mga lakbayin na pagod at nagugutom. Tinanggap sila ng matanda at binigyan ng pagkain at tirahan. Bago umalis, nagpasalamat ang mga lakbayin.
"Ang iyong kabutihan ay babalik sa iyo nang sampung beses," sabi nila.
Paglipas ng maraming taon, tumanda ang babae at lalong humina ang kanyang katawan. Isang gabi, habang natutulog, dumaan siya sa panaginip. May nagsabi sa kanya na ang kanyang misyon sa mundo ay tapos na, at ang kanyang kabutihan ay mananatili sa mga tao.
Kinabukasan, hindi na nagising ang matanda. Nang makita ng mga taga-nayon na wala na siya, labis silang nalungkot. Inilibing nila siya sa bakuran ng kanyang kubo.
Ilang araw ang lumipas, isang kakaibang halaman ang tumubo sa libingan niya. Hindi ito tulad ng anumang halamang nakikita nila. May mahahabang malalambot na dahon, at sa gitna ay may isang tangkay na puno ng mga prutas na kulay dilaw.
Nang tikman ng mga tao ang prutas, namangha sila — matamis ito at masarap. Lalo silang namangha nang mapansin na ang prutas na ito ay laging nasa kumpol — hindi isa-isa kundi marami, tulad ng kabutihan ng matanda na laging handa sa marami.
Iyon ang unang saging.
Mula noon, tinawag ng mga tao ang halaman na "saging." Tuwing makakita sila ng saging, naaalala nila ang matandang babae na ang kabutihan ay hindi nawala — patuloy itong nagbibigay ng pagkain at ginhawa sa lahat.
Aral: Ang kabutihan ng puso ay hindi kailanman nawawala. Tulad ng saging, ang ating mabubuting gawa ay nagbubunga ng ginhawa para sa marami.