Noong unang panahon, sa isang lupain malapit sa Ilog Tiber, may dalawang sanggol na inabandona sa pampang. Sila ay sina Romulus at Remus, ang mga kambal na anak ng diyos na si Mars. Sa kabila ng panganib, hindi sila pinabayaan ng tadhana.
Isang babaeng lobo ang nakatagpo sa mga sanggol. Sa halip na saktan, inalagaan at pinasuso niya ang dalawa hanggang sa sila ay matagpuan ng isang mabait na pastol. Iniuwi ng pastol ang mga bata at itinuring na parang sarili niyang mga anak.
Lumaking malakas at matapang ang magkapatid. Nang malaman nila ang kanilang tunay na pinagmulan, nagpasya silang bumuo ng sariling lungsod sa lugar kung saan sila inalagaan ng lobo. Nais nilang magtayo ng isang dakilang kaharian.
Gayunpaman, nagkaroon ng hindi pagkakaunawaan ang dalawa kung saan eksaktong itatayo ang mga pader ng lungsod. Dahil sa matinding pagtatalo, nagkaroon ng hidwaan na humantong sa isang malungkot na pangyayari kung saan nawala si Remus.
Nagpatuloy si Romulus sa pagtatayo ng lungsod nang mag-isa. Ipinangalan niya ito sa kanyang sarili, ang Roma, na naging sentro ng kapangyarihan at sibilisasyon sa loob ng maraming siglo.
Ang lungsod ay mabilis na lumago at naging makapangyarihan. Mula sa isang simpleng pampang ng ilog, ito ay naging sentro ng imperyo na nagdala ng malaking impluwensya sa buong mundo.
Hanggang sa kasalukuyan, ang kwento nina Romulus at Remus ay nananatiling simbolo ng katatagan at pinagmulan ng dakilang lungsod ng Roma. Ito ay nagsisilbing paalala ng kanilang matapang na simula.