Noong unang panahon, sa isang payapang nayon sa paanan ng kabundukan, may naninirahang isang binatang nagngangalang Rambutan. Si Rambutan ay kilala sa buong baryo dahil sa kanyang pambihirang itsura—makapal, kulot, at tila nakatayong buhok na may mamula-mulang kulay kapag nasisinagan ng araw. Bagaman may kakaiba siyang anyo, nagtataglay siya ng busilak at napakamatulunging puso para sa lahat ng kanyang kababayan.
Madalas tuksuhin ng ilang kabataan si Rambutan dahil sa kanyang magulong buhok. Sa kabila nito, kailanman ay hindi siya nagtanim ng sama ng loob sa kanila. Sa halip na magalit, sinusuklian pa niya ang panunukso ng mainit na ngiti at handang pagtulong tuwing may nangangailangan ng tulong sa bukid o sa pag-aani.
Dumating ang isang matinding tagtuyot sa kapuluan na sumubok sa katatagan ng buong nayon. Natuyo ang mga ilog, nalanta ang mga pananim, at unti-unting naubusan ng pagkain at maiinom ang mga tao. Nakita ni Rambutan ang matinding paghihirap ng kanyang mga kababayan, lalo na ang mga bata at matatanda na nanghihina sa gutom at uhaw.
Upang makatulong, araw-araw na umakyat si Rambutan sa pinakamatarik na bahagi ng bundok upang maghanap ng pagkain at tubig. Tiniis niya ang init ng araw at ang matitinik na daan upang makapagdala ng kaunting suplay sa kanilang baryo, hanggang sa siya ay manghina at magkasakit dahil sa labis na pagod at kawalan ng sariling pahinga.
Bago pumanaw si Rambutan, ipinagbilin niya sa mga nayon na ilibing siya sa gitna ng bukirin upang patuloy pa rin siyang maging bahagi ng lupang kanyang minahal. Buong lungkot siyang ipinagluksa ng buong pamayanan, lalo na ng mga taong dati ay nagbiro sa kanyang kakaibang hitsura. Labis ang pasasalamat ng lahat sa kanyang ipinamalas na kabayanihan at kabutihan.
Lumipas ang tagtuyot at muling pumatak ang masaganang ulan. Sa mismong libingan ni Rambutan ay may sumibol na isang kakaibang halaman na lumaki bilang isang mayabong na puno. Hindi nagtagal, namunga ito ng mga bilog na prutas na nababalutan ng mapupulang malalambot na balahibo, na kamukhang-kamukha ng buhok ng yumaong binata.
Nang buksan at tikman ng mga kanayon ang mahiwagang bunga, natuklasan nilang ubod ito ng tamis, makatas, at pampawi ng matinding pagka-uhaw. Naalala nila ang wagas na kabaitan at katapatan ng binata na nagligtas sa kanila sa panahon ng kagipitan.
Bilang pag-alaala at parangal sa kanyang alaala, tinawag ng mga tao ang punong iyon at ang bunga nito na rambutan. Mula noon, kumalat sa iba't ibang panig ng bansa ang masarap na prutas na may mabalahibong balat, na patuloy na nagpapaalala sa mga salinlahi na ang tunay na kagandahan at katapangan ay nasusukat sa kabutihan ng puso at hindi sa panlabas na anyo.