Noong unang panahon, may isang babaeng nagngangalang Pina. Siya ay nakatira kasama ang kanyang ina sa isang maliit na kubo sa gilid ng gubat.
Si Pina ay maganda ngunit tamad. Hindi siya gusto tumulong sa gawaing bahay. Tuwing ututos siya ng kanyang ina, laging sagot niya, "Nasaan? Hindi ko makita!" Kahit nasa harap lang niya ang mga gamit, hindi siya kumikilos.
Isang araw, nagkasakit ang kanyang ina. Hindi na siya makabangon mula sa higaan. "Pina," pakiusap ng ina, "pakikuha mo naman ang lutong kanin sa kusina para makakain tayo."
"Pero nasaan, Nay?" tanong ni Pina.
"Nariyan lang sa kalan!" sabi ng ina.
Pero si Pina, dahil tamad, ay hindi naghanap. "Hindi ko makita!" ang kanyang sabi muli.
Napagod na ang kanyang ina. Sa galit at pagod, sinabi niya, "Sana marami kang mata para makita mo ang lahat ng bagay na hinahanap mo!"
Hindi inaasahan ni Pina na ang kanyang ina ay isang engkantada. Sa sumunod na araw, hindi na nakita ng ina si Pina sa kanilang bahay. Hinanap niya siya sa buong lugar, ngunit wala si Pina.
Isang araw, nakita ng ina ang isang kakaibang halaman na tumubo sa tapat ng kanilang bahay. Mayroon itong mga dahong mahahaba at matitigas, at sa gitna ay may isang prutas na maraming mata — tulad ng mga mata na hiniling ng ina para sa kanyang anak.
Iyon ang unang pinya.
Mula noon, tinawag ng mga tao ang prutas na "pinya" mula sa pangalan ni Pina. Ang matatamis na pinya ay naging paalala na ang katapatan at kasipagan ay mas mahalaga kaysa sa katamaran.
Aral: Ang katamaran ay nagdudulot ng kahirapan. Dapat nating tulungan ang ating mga magulang at maging masipag sa pang-araw-araw na buhay.