Noong unang panahon, sa isang payapang nayon, may isang dalagang nagngangalang Pechay. Siya ay kilala sa kanyang busilak na puso at labis na pagmamahal sa kanyang mga kababayan. Sa kabila ng kanyang kagandahan, hindi siya naghangad ng karangyaan kundi ang makatulong sa mga taong nagugutom sa kanilang lugar.
Isang matinding tagtuyot ang dumating sa kanilang nayon na nagdulot ng pagkatuyo ng mga pananim. Maraming pamilya ang nawalan ng makakain at unti-unting nanghina ang mga bata. Nakita ni Pechay ang paghihirap ng kanyang mga kababayan at labis itong nagdulot ng lungkot sa kanyang damdamin.
Nagpunta si Pechay sa isang banal na bukal upang manalangin. Humiling siya sa Diwata ng Kalikasan na bigyan siya ng kakayahang maging lunas sa gutom ng kanyang mga kababayan, kahit pa kapalit nito ang kanyang sariling buhay.
Narinig ng diwata ang taimtim na panalangin ni Pechay. Humanga ang diwata sa kanyang wagas na pagmamalasakit at pagpapakumbaba. Sinabi ng diwata na ang kanyang hangarin ay isang dakilang sakripisyo na karapat-dapat sa isang gantimpala.
Sa isang iglap, ang katawan ni Pechay ay unti-unting nagbago. Ang kanyang mga braso ay naging malalapad at luntiang dahon, at ang kanyang buong pagkatao ay naging isang halamang gulay na madaling palaguin at puno ng bitamina.
Nagulat ang mga taganayon nang makita nila ang isang bagong uri ng halaman sa hardin ni Pechay. Ito ay sariwa, malusog, at sapat upang mapakain ang buong nayon. Mula noon, tinawag nila itong "Pechay" bilang pag-alaala sa dalagang nagbigay ng kanyang buhay para sa kanila.
Hanggang sa kasalukuyan, ang pechay ay nananatiling isa sa mga pinakapaboritong gulay sa hapag-kainan ng mga Pilipino. Ito ay nagsisilbing paalala ng kabutihang-loob at pagmamahal sa kapwa na hindi kailanman malilimutan ng mga tao.