Alamat Ng Pating

Noong unang panahon, sa isang baybayin ng Pilipinas, ay may isang mayamang negosyante na ang pangalan ay Kablan. Kilala si Kablan sa kanyang kasakiman at pagiging usurero. Ang mga mangingisda sa kanilang bayan ay palagi niyang pinagpapautang ng isda at iba pang pangangailangan, ngunit kapalit nito ay napakataas na tubo. Dahil dito, lalo lamang dumadami ang utang ng mga mangingisda at lalong naghihirap ang kanilang mga pamilya. Si Kablan ay mayroon lamang isang tindahan kung saan niya ibinebenta ang mga produkto mula sa siyudad sa mas mataas na presyo. Kahit na ang mga isdang nahuhuli ng mga mangingisda ay binabarat niya para lamang mas mapakinabangan ang kanilang mga bangka at ang kanilang pagsisikap. Lahat ay natatakot kay Kablan dahil sa kanyang kapangyarihan at kayamanan. Isang hapon, habang si Kablan ay nagpapakasasa sa kanyang marangyang hapag-kainan, isang matandang mangingisda ang lumapit sa kanya. Ang matanda ay gutom na gutom at humihingi ng kaunting tirang pagkain. Ngunit sa halip na maawa, lalo lamang nainis si Kablan. Aba, iyon lang pala, sabi ni Kablan na nakakunot ang noo. Ngunit may kondisyon. Kailangan mong bayaran ang pagkain ko. Kahit na pagkain mo ay katapat ng pera ko, basta may tutubuin ako, lahat ay areglado. Nakiusap ang matanda na kaawaan siya, ngunit hindi talaga nagpatinag si Kablan. Masyado kang makulit! Umalis ka rito at sumisid ka sa dagat! Tiyak na may isda kang mahuhuli! galit na sigaw ni Kablan habang tinutulak ang matanda palabas. Ang matanda ay natumba at napasubsob sa tarangkahan ng bahay ni Kablan. Nang makita ng mga batang nakalapit ang pangyayari, tinulungan nila ang matanda na makatayo. Napansin nila ang isang kumikinang na baston na hawak ng matanda. Ang matanda ay nagpasama sa kanila at sinabing, Kapag nagdilim ang langit at kumulog, doon ninyo malalaman ang aking paghihiganti. Pagkatapos ay itinayo ng matanda ang kanyang baston. Biglang nagdilim ang langit, kumulog, at bumulabog ang malalakas na kidlat. Nagulat at natakot ang mga tao. Nagsimulang bumuhos ang malakas na ulan, at ang mga lupa sa paligid ay nagbitak-bitak. Samantala, si Kablan ay nagmamadaling lumabas sa kanyang tindahan, nag-iisip na lalo siyang magmamahal ng presyo ng mga paninda dahil sa malakas na ulan. Ngunit sa kanyang paglabas, nakita niya ang matandang nagbabala sa kanya. Dahil sa iyong kasakiman at kawalang-puso, at sa pagtalikod mo sa mga nangangailangan, ikaw ay parurusahan, sabi ng matanda. Tulad ng takot na itinanim mo sa mga tao, magiging isda ka na kinatatakutan ng lahat sa karagatan. Mula ngayon, ikaw ay magiging isang pating, na walang tigil sa paghahanap ng makakain. Sa muling pagtaas ng baston ng matanda, lalong dumagundong ang mga kulog at tumalim ang mga kidlat. Ang ulan ay hindi na huminto. Nakita ng lahat kung paano nagbago ang anyo ni Kablan. Mula sa pagiging tao, siya ay naging isang malaki at nakakatakot na pating. Mula noon, si Kablan, na ngayo'y isang pating na, ay walang tigil sa paglangoy sa karagatan, palaging naghahanap ng makakain. Ang kanyang dating kasakiman ay naging isang walang hanggang gutom. Ang mga mangingisda naman ay naging mas maingat na sa kanilang pakikitungo sa iba, natutunan nilang hindi dapat manakit ng kapwa.