Alamat Ng Panay

Noong unang panahon, wala pang mga pulo sa mundo kundi malawak na karagatan lamang na pinaghaharian ng Dagat. Sa kabilang dako naman, ang Langit ay pagod na pagod na sa walang katapusang pakikipaglaban sa malalakas na alon ng dagat. Dahil sa tindi ng pagod, humingi ng tulong ang Langit sa pinakamakapangyarihang ibon sa kalangitan na si Manaul. Si Manaul ang ibong may kakayahang maglakbay sa pagitan ng ulap at tubig. Nakinig si Manaul sa hinaing ng Langit at nagpasya siyang tumulong upang matapos na ang kaguluhan. Lumipad si Manaul nang mataas at mabilis patungo sa gitna ng malawak na karagatan. Gamit ang kanyang malalakas na kuko, sumisid siya nang malalim sa ilalim ng dagat. Binungkal niya ang mga kimpal-kimpal na lupa na nakabaon sa kailaliman. Matapos makuha ang mga lupa, muli siyang lumipad paitaas at inihagis ang mga ito sa gitna ng dagat. Ang mga lupang inihagis ni Manaul ay unti-unting lumitaw at naging isang malaking pulo. Ang pulong ito ang siyang naging unang lupain na tinawag na Panay. Mula noon, nagkaroon ng matatag na lugar kung saan maaaring manirahan ang mga nilalang, at natigil na ang walang humpay na pag-aaway ng Langit at Dagat.