Alamat Ng Palendag

Noong unang panahon, sa isang liblib na nayon sa Mindanao, may isang lalaking nagngangalang Palendag. Siya ay kilala sa pagiging tahimik at mahiyain, kaya madalas siyang mag-isa sa kagubatan upang magmuni-muni. Bagama't mabait, hindi niya alam kung paano ipahayag ang kanyang nararamdaman sa ibang tao. Ang alamat ng palendag ay nagsimula sa kanyang matinding pagnanais na makipag-ugnayan sa kanyang mga kababayan sa pamamagitan ng musika. Isang araw, habang naglalakad sa tabi ng ilog, nakakita si Palendag ng isang kawayan na may kakaibang hugis. Kinuha niya ito at sinubukang hipan, ngunit walang tunog na lumabas. Dahil sa lungkot, nagdasal siya sa kalikasan na bigyan siya ng kakayahang maging boses ng kanyang damdamin. Sa hindi inaasahang pagkakataon, ang hangin ay humihip sa kawayan at lumikha ng isang malungkot ngunit napakagandang himig. Ang alamat ng palendag (20) ay nagpatuloy nang mapagtanto ni Palendag na ang kawayan ang magiging tulay niya sa mundo. Inukitan niya ito ng mga butas upang makalikha ng iba't ibang nota na sumasalamin sa kanyang kalungkutan at pag-asa. Mula noon, ang bawat paghipan niya sa kawayan ay naglalabas ng musika na nakakaantig sa puso ng sinumang makarinig. Nang pumanaw si Palendag, ang kanyang kaluluwa ay nanatili sa loob ng kawayan na kanyang ginawa. Ang mga tao sa nayon ay nagsimulang gumawa ng katulad na instrumento at tinawag itong palendag bilang pag-alaala sa kanya. Hanggang sa kasalukuyan, ang alamat ng palendag ay patuloy na nagpapaalala sa atin na ang musika ay isang makapangyarihang paraan ng pagpapahayag ng damdamin.