Noong unang panahon, sa isang maliit na nayon, may isang batang lalaki na nagngangalang Kiko. Si Kiko ay kilala sa pagiging matigas ang ulo at hindi marunong sumunod sa payo ng kanyang mga magulang. Sa tuwing siya ay inuutusan, palagi siyang nagdadahilan o kaya naman ay nagbibingi-bingihan.
Isang araw, inutusan siya ng kanyang ina na maghanap ng panggatong sa gubat dahil gabi na at kailangan na nilang magluto. Sa halip na sumunod, naglaro lamang si Kiko sa tabi ng sapa at binalewala ang pakiusap ng kanyang ina. Paulit-ulit siyang tinawag ng kanyang ina, ngunit hindi siya tumugon.
Lumipas ang ilang oras at nagsimulang magdilim. Nag-alala ang kanyang mga magulang at hinanap siya sa paligid ng sapa. Nakita nila si Kiko na masayang nagtatampisaw sa tubig at tumatalon-talon sa mga bato. Nang tawagin siya ng kanyang ama, tumalikod lamang siya at nagpatuloy sa paglalaro.
Dahil sa labis na pagkadismaya sa kanyang pagsuway, nasambit ng kanyang ama na sana ay maging palaka na lamang siya upang laging nasa tubig at hindi na kailangang utusan. Biglang kumulog at kumidlat, at ang paligid ay nabalot ng kakaibang liwanag.
Pagdilat ng kanyang mga magulang, wala na si Kiko sa pampang. Ang nakita na lamang nila ay isang maliit na hayop na kulay berde na nakaupo sa isang dahon ng lotus. Ang hayop ay tumingin sa kanila nang malungkot at tumalon sa tubig.
Iyon ang alamat ng palaka na hanggang ngayon ay ating nakikita sa mga sapa. Ang alamat ng palaka ay nagsisilbing paalala sa mga bata na ang pagiging masunurin ay mahalaga. Ang alamat ng palaka (20) ay isa sa mga kwentong nagtuturo ng tamang asal sa ating mga kabataan.