Noong unang panahon, sa isang payapang pampang sa lalawigan ng Quezon, may isang maliit na pamayanan na kilala sa kanilang masisipag na mamamayan. Ang mga tao rito ay nabubuhay sa pamamagitan ng paggawa ng mga kagamitang yari sa kawayan at pagtatanim. Sila ay kilala sa pagiging malikhain at mapagkalinga sa isa't isa.
Sa gitna ng pamayanan, may isang matandang manggagawa na gumagawa ng mga papag o higaang kawayan. Siya ay hinahangaan ng lahat dahil sa tibay at ganda ng kanyang mga gawa. Sa tabi naman niya ay may isang babaeng mahusay maghabi ng mga bilao na ginagamit sa pagtatahip ng palay.
Isang araw, dumating ang mga manlalakbay na nais bumili ng mga kagamitan para sa kanilang paglalakbay. Namangha sila sa dami ng mga papag na nakasalansan at sa mga bilao na nakahilera sa paligid ng mga bahay. Dahil sa dami ng mga ito, hindi nila mapigilang magtanong kung ano ang tawag sa lugar na iyon.
Ang mga naninirahan, dahil sa kanilang pagiging palakaibigan, ay masayang sumagot sa mga manlalakbay. Itinuro nila ang kanilang mga produkto at sinabing, "Ito ang aming papag at ito naman ang aming bilao." Ang mga manlalakbay ay paulit-ulit na binanggit ang dalawang salita habang namamasyal sa paligid.
Sa paglipas ng panahon, ang mga salitang papag at bilao ay naging palasak sa bibig ng mga tao. Tuwing may magtatanong kung ano ang pangalan ng kanilang bayan, ang mga tao ay laging sumasagot ng "papag at bilao" hanggang sa ito ay naging "Pagbilao."
Ang pangalang ito ay naging simbolo ng kanilang pagkakakilanlan at pagkakaisa. Ipinapaalala nito sa bawat henerasyon na ang kanilang bayan ay nabuo mula sa pagsisikap at pagmamahal sa kanilang mga likhang-kamay.
Hanggang sa kasalukuyan, ang Pagbilao ay nananatiling isang maunlad at masayang bayan. Ang alamat na ito ay patuloy na ikinukuwento sa mga bata upang hindi nila malimutan ang pinagmulan ng kanilang lupang sinilangan.