Noong unang panahon, sa isang payapang pamayanan sa Zambales, may isang matandang pinuno na tinatawag ng mga tao na Apo. Siya ay kilala sa kanyang busilak na puso, matalinong pagpapasya, at walang sawang pagtulong sa kanyang mga nasasakupan. Dahil sa kanyang kabutihan, itinuring siyang ama ng lahat ng mga naninirahan sa pook na iyon.
Ngunit sa kabila ng kapayapaan, may mga masasamang loob na nainggit sa kasikatan at impluwensya ni Apo. Isang gabi, habang natutulog ang buong nayon, nilusob ng mga pirata ang kanilang lugar upang nakawin ang mga kayamanan at saktan ang mga mamamayan.
Sinubukan ni Apo na ipagtanggol ang kanyang mga nasasakupan nang buong tapang. Sa gitna ng kaguluhan, hinarap niya ang mga pirata upang bigyan ng pagkakataon ang mga bata at matatanda na makatakas patungo sa ligtas na lugar.
Sa kasamaang palad, dahil sa dami ng mga kalaban, hindi kinaya ni Apo ang labanan. Siya ay nasawi sa kamay ng mga pirata, at ang kanyang katawan ay nawala sa gitna ng madilim na gabi. Labis na nagdalamhati ang mga tao nang malaman ang sinapit ng kanilang minamahal na pinuno.
Pagkalipas ng ilang araw, hinanap ng mga mamamayan ang labi ni Apo upang bigyan siya ng marangal na libing. Matapos ang mahabang paghahanap sa dalampasigan, natagpuan nila ang ulo ni Apo na nakapatong sa isang bato. Ang mga tao ay umiyak at sumigaw ng "Ulo ni Apo! Ulo ni Apo!" habang nagpupugay sa kanyang kabayanihan.
Mula noon, ang lugar kung saan natagpuan ang ulo ng kanilang pinuno ay tinawag nilang "Ulo ng Apo." Sa paglipas ng mahabang panahon, ang mga salitang ito ay naging "Olongapo."
Ang pangalang Olongapo ay nagsilbing paalala sa lahat ng mga mamamayan tungkol sa sakripisyo at pagmamahal ng isang pinunong nag-alay ng kanyang buhay para sa kanyang bayan. Hanggang sa kasalukuyan, ang lungsod ay patuloy na nagpupugay sa alaala ni Apo sa pamamagitan ng pagpapanatili ng disiplina at pagkakaisa sa kanilang komunidad.