Alamat Ng Okra

Noong unang panahon, sa isang maliit na nayon, may isang dalagang nagngangalang Okra. Kilala siya sa buong baryo dahil sa kanyang busilak na puso at walang sawang pagtulong sa mga nangangailangan. Kahit salat sa yaman, lagi siyang may nakalaang pagkain at tulong para sa kanyang mga kapitbahay. Dahil sa kanyang kabutihan, mahal na mahal siya ng lahat ng mga tao sa kanilang lugar. Isang matinding tagtuyot ang dumating sa kanilang nayon na nagdulot ng matinding gutom. Maraming pananim ang natuyo at ang mga tao ay nagsimulang manghina dahil sa kawalan ng makakain. Nakita ni Okra ang paghihirap ng kanyang mga kababayan at labis itong nagpabigat sa kanyang kalooban. Nanalangin siya nang taimtim sa Maykapal na sana ay magkaroon ng paraan upang maibsan ang gutom ng kanyang mga kasamahan. Hindi nagtagal, nagkasakit si Okra dahil sa labis na pag-aalala at pagod sa pagtulong sa iba. Bago siya pumanaw, ipinangako niya na kahit wala na siya, nais pa rin niyang maging kapaki-pakinabang sa kanyang mga kababayan. Pagkalipas ng ilang araw sa kanyang libingan, isang kakaibang halaman ang sumibol na may mahahaba at berdeng bunga. Ang mga bungang ito ay malambot at masustansya, na naging lunas sa gutom ng mga tao sa nayon. Mula noon, tinawag ng mga tao ang halaman na Okra, bilang pag-alaala sa dalagang nag-alay ng kanyang buhay para sa kapakanan ng iba.