Noong unang panahon, sa isang malawak at payapang pulo sa gitna ng dagat, naninirahan ang isang masayahing tribo. Ang kanilang lugar ay sagana sa likas na yaman at napapalibutan ng malilinaw na tubig. Ang mga tao rito ay kilala sa kanilang pagiging matulungin at mapagmahal sa kalikasan.
Sa gitna ng tribong ito ay may isang dalagang nagngangalang Mina. Siya ay hinahangaan ng lahat dahil sa kanyang angking ganda at busilak na kalooban. Lagi siyang nakikita sa dalampasigan na nag-aalaga ng mga halaman at tumutulong sa mga mangingisda sa kanilang pag-uwi.
Isang araw, isang napakalakas na bagyo ang dumating na nagbanta sa kaligtasan ng buong pulo. Ang mga alon ay humahampas nang napakalakas sa pampang at ang hangin ay tila humahagulgol sa galit. Natakot ang mga tao at hindi nila alam kung saan magtatago.
Nakita ni Mina ang paghihirap ng kanyang mga kababayan. Sa kabila ng panganib, tumakbo siya patungo sa dalampasigan at nanalangin sa kalikasan na iligtas ang kanyang mga mahal sa buhay. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at inialay ang kanyang sarili para sa kaligtasan ng lahat.
Biglang tumigil ang malakas na hangin at humupa ang malalaking alon. Ang langit na madilim ay muling nagliwanag at ang dagat ay naging kalmado. Ngunit sa paghupa ng bagyo, napansin ng mga tao na wala na si Mina sa kanilang piling.
Sa lugar kung saan huling nakita si Mina, tumubo ang isang napakagandang bulaklak na may kulay ginto. Naniniwala ang mga matatanda na ang bulaklak na iyon ay ang simbolo ng pag-ibig ni Mina sa kanyang bayan.
Bilang pagkilala sa kanyang kabayanihan at sa kanyang gintong puso, tinawag ng mga tao ang kanilang pulo na 'Mina-oro' o 'Mina na ginto'. Sa paglipas ng panahon, ang pangalang ito ay naging Mindoro.
Hanggang sa kasalukuyan, ang Mindoro ay nananatiling isang paalala ng pagmamahal at sakripisyo. Ang kwento ni Mina ay patuloy na nagbibigay ng inspirasyon sa mga kabataan na maging mabuti at mapagmalasakit sa kapwa.