Noong unang panahon, sa isang malawak na lupain sa tabi ng isang malinaw na ilog, may isang pamayanang payapa at masagana. Ang mga tao rito ay namumuhay sa pamamagitan ng pangingisda at pakikipagkalakalan sa mga karatig-pook. Ang ilog na ito ay kilala ngayon bilang Ilog Pasig, na nagsisilbing buhay ng buong komunidad.
Sa pampang ng ilog na ito, may tumutubong napakaraming halaman na may mapuputing bulaklak. Ang mga halamang ito ay tinatawag ng mga katutubo na 'nilad'. Dahil sa dami ng nilad sa paligid, ang lugar ay naging tanyag at madaling makilala ng mga manlalakbay na dumadaan sa ilog.
Isang araw, may mga dayuhang dumating at nagtanong sa isang matandang naninirahan doon kung ano ang pangalan ng kanilang lugar. Dahil hindi lubos na naintindihan ng matanda ang tanong, ang akala niya ay tinatanong kung ano ang mga halamang nakikita sa paligid.
Sumagot ang matanda nang may ngiti, 'May nilad!' habang itinuturo ang mga namumukadkad na puting bulaklak sa pampang. Ang mga dayuhan, na narinig ang sagot, ay inakala na iyon ang pangalan ng lugar.
Simula noon, ang lugar ay tinawag na 'Maynilad'. Sa paglipas ng mahabang panahon, ang salitang ito ay unti-unting naging 'Maynila' sa dila ng mga tao. Naging simbolo na ito ng isang maunlad at makasaysayang lungsod.
Ang Maynila ay lumago at naging sentro ng kalakalan at kultura sa buong bansa. Mula sa simpleng pamayanan na napapalibutan ng mga nilad, ito ay naging isang dakilang lungsod na kilala sa buong mundo.
Hanggang sa kasalukuyan, ang kwentong ito ay nananatiling bahagi ng ating pagkakakilanlan. Ipinapaalala nito sa atin na ang bawat pangalan ay may pinagmulan at bawat lugar ay may kwentong dapat pahalagahan.
Kaya naman, tuwing maririnig natin ang pangalang Maynila, alalahanin natin ang mga nilad na nagbigay ng ganda at pagkakakilanlan sa ating kabisera. Ito ay isang paalala ng ating mayamang kasaysayan at ang koneksyon natin sa kalikasan.