Noong unang panahon, sa isang payapang pook na malapit sa dagat, may naninirahang dalawang magkasintahan na sina Marin at Duque. Si Marin ay isang magandang dalaga na may busilak na puso, habang si Duque naman ay isang matapang at masipag na binata. Sila ay lubos na nagmamahalan at nangakong hindi maghihiwalay kailanman.
Ngunit ang kanilang pag-iibigan ay hindi sinang-ayunan ng ama ni Marin. Nais ng ama na ipakasal ang anak sa isang mayamang dayuhan upang matiyak ang magandang kinabukasan nito. Dahil sa labis na pagtutol ng ama, napilitan ang dalawa na magtago at magplano ng pagtakas.
Isang gabi, sa ilalim ng liwanag ng buwan, nagtagpo ang dalawa sa dalampasigan. Sumakay sila sa isang maliit na bangka upang tumakas patungo sa isang malayong lugar kung saan maaari silang mamuhay nang malaya. Ngunit hindi sila nakalayo dahil naabutan sila ng mga tauhan ng ama ni Marin.
Sa gitna ng kaguluhan at pagtatangka nilang makatakas, isang malakas na bagyo ang dumating. Ang dagat ay nagngangalit at ang malalaking alon ay humampas sa kanilang bangka. Sa kabila ng panganib, hindi binitiwan nina Marin at Duque ang kamay ng isa't isa.
Sinasabing sa tindi ng kanilang pagmamahalan at sa trahedyang naganap, ang kanilang mga katawan ay naging bahagi ng lupa sa gitna ng dagat. Ang lugar na iyon ay unti-unting umangat at naging isang magandang isla na napapalibutan ng malinaw na tubig.
Bilang pag-alaala sa kanilang wagas na pag-iibigan, ang isla ay tinawag na Marinduque, na hango sa pinagsamang pangalan nina Marin at Duque. Hanggang sa kasalukuyan, ang isla ay nananatiling simbolo ng pag-ibig na hindi matitinag ng anumang pagsubok.
Ang kwentong ito ay patuloy na ikinukwento ng mga matatanda sa mga kabataan upang hindi malimutan ang pinagmulan ng kanilang mahal na lalawigan. Ito ay nagsisilbing paalala na ang tunay na pag-ibig ay may kapangyarihang lumikha ng isang bagay na maganda at pangmatagalan.