Noong unang panahon, ang pook na ngayon ay tinatawag na Marikina ay isang masukal at tahimik na lugar na sagana sa mga punong-kahoy at malalawak na kapatagan. Ang mga naninirahan dito ay simple lamang ang pamumuhay at umaasa sa pagtatanim ng palay, mais, at iba pang gulay sa kanilang mga kaingin. Ang kanilang mga bahay ay yari lamang sa kawayan at kugon, na nakakalat sa iba't ibang bahagi ng lupain.
Sa gitna ng kagubatang ito ay may isang napakalinaw at kaaya-ayang batis na dinadaluyan ng malamig na tubig. Ang batis na ito ang nagsisilbing tagpuan at paliguan ng mga tao sa pook. Dito rin madalas magtungo ang mga dalaga upang maglinis ng katawan at magpahinga mula sa pagod sa bukid.
Isa sa mga dalagang madalas magtungo sa batis ay si Marina. Siya ay kilala sa kanyang pambihirang kagandahan na bumibighani sa maraming binata sa kanilang nayon. Dahil sa kanyang ganda, madalas siyang mag-isa sa batis upang pagmasdan ang kanyang sariling larawan sa malinaw na tubig, na nagdudulot sa kanya ng labis na kasiyahan.
Isang araw, habang naliligo si Marina sa batis, hindi niya namalayan ang paglipas ng oras. Ang kanyang mga magulang at mga kapitbahay ay nag-alala nang hindi siya makauwi sa kanilang tahanan bago lumubog ang araw. Hinanap nila si Marina sa bawat sulok ng kagubatan at sa paligid ng batis, ngunit hindi nila siya matagpuan.
Sa kanilang paghahanap, paulit-ulit nilang tinatawag ang pangalan ng dalaga. 'Marina! Marina!' ang sigaw ng mga tao na umaalingawngaw sa buong paligid. Ang boses ng mga naghahanap ay humahalo sa agos ng tubig, na tila sumasabay sa kanilang pagdadalamhati sa pagkawala ng magandang dalaga.
Lumipas ang maraming araw, ngunit hindi na muling nakita si Marina. Ang mga tao ay naniniwala na ang dalaga ay kinuha ng mga diwata ng batis dahil sa kanyang kagandahan. Bilang pag-alaala sa kanya, ang lugar na iyon ay tinawag nilang 'Marina-kina' o 'Marikina', na hango sa pangalan ng dalaga at sa mga tawag na ginawa ng mga tao para sa kanya.
Sa paglipas ng panahon, ang maliit na pook na ito ay unti-unting umunlad at naging isang maunlad na lungsod. Bagama't nagbago na ang anyo ng kapaligiran, ang pangalang Marikina ay nananatiling buhay bilang simbolo ng kasaysayan at ng magandang dalagang minsan ay nagbigay ng kulay sa kanilang bayan.