Noong unang panahon, sa malalayong lupain ng Borneo, may sampung matatapang na datu na nagnais ng mas payapang buhay para sa kanilang mga nasasakupan. Sila ay pinamumunuan ni Datu Puti, isang lider na may malawak na pang-unawa at malasakit sa kanyang mga tao. Dahil sa kalupitan ng isang dayuhang pinuno, nagpasya silang lisanin ang kanilang tahanan at maglayag sa malawak na karagatan.
Sakay ng kanilang mga bangkang tinatawag na barangay, hinarap nila ang malalakas na alon at unos sa dagat. Sa loob ng maraming araw at gabi, hindi nawalan ng pag-asa ang mga datu at ang kanilang mga pamilya. Ang kanilang pagkakaisa ang nagsilbing liwanag sa gitna ng kadiliman ng karagatan.
Pagkalipas ng mahabang paglalakbay, natanaw nila ang isang magandang isla na may matabang lupa at masaganang kagubatan. Ito ang isla ng Panay. Nang makadaong sila sa pampang, sinalubong sila ng mga katutubong Ati na pinamumunuan ni Marikudo.
Nagkaroon ng isang makasaysayang kasunduan sa pagitan ng mga bagong dating at ng mga katutubo. Ipinagpalit ng mga datu ang kanilang mga gintong alahas at iba pang mahahalagang gamit para sa lupain. Ang pagpapalitan na ito ay simbolo ng kapayapaan at paggalang sa isa't isa.
Matapos makuha ang lupain, hinati-hati ni Datu Puti ang mga teritoryo sa bawat datu upang pamunuan nang maayos. Bawat isa ay nagtayo ng kani-kanilang barangay kung saan namuhay sila nang may kasarinlan at pagkakaisa. Dito nagsimula ang maayos na sistema ng pamamahala sa ating mga ninuno.
Ang kwento ng Maragtas ay hindi lamang tungkol sa paglalakbay, kundi tungkol sa paghahanap ng kalayaan at katarungan. Ito ang nagbigay-daan sa pag-unlad ng kultura at tradisyon na hanggang ngayon ay ating ipinagmamalaki. Ang bawat hakbang ng mga datu ay naging pundasyon ng ating kasaysayan bilang isang malayang bayan.