Noong unang panahon, may isang prinsipe na kilala sa kanyang kayabangan at pagiging tamad. Siya ay laging nakasuot ng makukulay at mariringal na kasuotan na tila mga balahibo ng ibon. Hindi siya marunong gumising nang maaga at madalas ay tanghali na kung bumangon.
Isang araw, isang matandang engkantada ang nagbalat-kayo bilang isang pulubi at humingi ng tulong sa prinsipe. Ngunit sa halip na tulungan, siya ay pinagtawanan at pinagtabuyan ng prinsipe dahil sa kanyang maruming hitsura.
Nagalit ang engkantada sa kawalan ng respeto ng prinsipe. Sinabi nito na dahil mahilig siyang magsuot ng magagarang damit at ayaw niyang gumising nang maaga, nararapat lamang na siya ay maging isang hayop na laging nakasuot ng balahibo.
Biglang nagbago ang anyo ng prinsipe. Ang kanyang mga kamay ay naging mga paa na may matatalim na kuko, at ang kanyang katawan ay nabalot ng makukulay na balahibo. Siya ay naging isang manok.
Simula noon, ang alamat ng manok ay nagsimulang kumalat sa mga nayon. Ang dating prinsipe ay napilitang mamuhay sa lupa at maghanap ng sariling pagkain sa pamamagitan ng pagtuktok sa lupa.
Upang mabawi ang kanyang pagkakamali, ang manok ay nagkaroon ng tungkulin na gumising nang maaga tuwing madaling-araw. Ang kanyang pagtilaok ay nagsisilbing paalala sa mga tao na huwag maging tamad at laging maging mapagkumbaba.
Kaya naman hanggang ngayon, ang alamat ng manok ay nagsisilbing aral sa mga bata. Ang bawat tilaok ng manok sa umaga ay isang paalala ng prinsipe na natuto na sa kanyang pagkakamali.
Ito ang alamat ng manok na nagtuturo sa atin ng kahalagahan ng pagiging masipag at paggalang sa kapwa, anuman ang kanilang katayuan sa buhay.