Noong unang panahon sa isang baybaying pamayanan malapit sa Ilog Pasig, may isang magandang dilag na ang pangalan ay Manda. Si Manda ay ang kaisa-isang anak ng marangal at makapangyarihang datu ng nayon. Bukod sa taglay niyang kagandahan, siya ay kilala rin sa kabaitan, kahinahunan, at matamis na pakikitungo sa lahat ng kababayan.
Maraming mga binata at mandirigma mula sa iba't ibang panig ng lupain ang naghangad na makuha ang puso ni Manda. Subalit iisa lamang ang itinitibok ng kanyang damdamin, at iyon ay ang magiting at marangal na binatang si Luyong. Si Luyong ay kilala sa kanyang katapangan, pagiging tapat, at kahusayan sa pangangaso at pakikidigma, bagaman hindi siya kabilang sa mga pinuno ng barangay.
Nang malaman ng datu ang tungkol sa pagtitinginan nina Manda at Luyong, labis itong tumutol. Nais kasi ng ama na maikasal ang kanyang dalaga sa isang mayamang pinuno na magpapalawak ng kanilang kapangyarihan. Dahil dito, nagpasya ang datu na magdaos ng malaking paligsahan at mga pagsubok upang hamunin ang sinumang nagnanais maging kabiyak ng kanyang anak.
Ipinatawag ng datu ang lahat ng manliligaw sa sentro ng nayon. Naroroon ang iba't ibang mandirigma at maharlika, ngunit buo ang loob ni Luyong na lumaban nang patas. Ang unang pagsubok ay ang karera ng mga bangka sa rumaragasang alon ng ilog, kung saan ipinamalas ni Luyong ang kanyang pambihirang lakas at talas ng isip sa pamamangka.
Ang sumunod na pagsubok ay ang pagpapakita ng giting sa pagpana at pangangaso sa masukal na kagubatan. Bawat hamon na inilatag ng datu ay napagtagumpayan ni Luyong nang may buong dangal at pagpapakumbaba, habang ang ibang mga katunggali ay isa-isang sumuko o natalo dahil sa pagmamayabang.
Nang makita ng datu ang walang kapantay na katapatan, galing, at wagas na pagmamahal ni Luyong kay Manda, napawi ang kanyang agam-agam. Napatunayan ng binata na higit na mahalaga ang kadakilaan ng kalooban kaysa sa yaman o katayuan sa lipunan, kaya malugod niyang iginawad ang basbas para sa kasal ng dalawa.
Nagdiwang ang buong barangay sa maringal na kasalan nina Manda at Luyong. Namuhay ang mag-asawa nang masagana at buong pusong naglingkod sa kanilang mga kababayan, kung kaya't labis silang minahal at iginalang ng lahat sa buong pamayanan.
Lumipas ang maraming taon, bilang parangal sa dalisay na pag-iibigan at pamumuno ng mag-asawa, pinagsama ng mga naninirahan ang mga pangalang Manda at Luyong. Ito ang naging tawag sa kanilang pamayanan na sa paglaon ng panahon ay kinilala natin bilang Mandaluyong.