Noong unang panahon, bago pa man magkaroon ng bansang Pilipinas, ang mundo ay binubuo lamang ng malawak at malalim na karagatan. Sa gitna ng dagat na ito, may isang kweba kung saan naninirahan ang tatlong magkakapatid na higante na sina Lus, Minda, at Bisaya. Sila ay mga anak ng isang makapangyarihang ama na nagbabantay sa kanila sa ilalim ng tubig.
Isang araw, dahil sa labis na kuryosidad, nagpasya ang magkakapatid na lumabas ng kanilang kweba upang pasyalan ang ibabaw ng dagat. Mahigpit ang bilin ng kanilang ama na huwag silang lalayo, ngunit dahil sa ganda ng paligid, hindi napigilan ni Minda ang kanyang sarili na lumangoy nang malayo.
Nang mapansin ng magkakapatid na wala na si Minda, agad silang nag-alala at sinubukang hanapin ito. Sa kanilang paghahanap, hindi nila namalayan na sila ay napunta na sa mapanganib na bahagi ng dagat kung saan malakas ang agos at malalaki ang mga alon.
Sa kasamaang palad, hindi kinaya ng magkakapatid ang lakas ng dagat. Sila ay nalunod at ang kanilang mga katawan ay unti-unting lumubog sa ilalim ng tubig. Ang kanilang ama, na nakakita sa nangyari, ay nakaramdam ng labis na pighati at kalungkutan.
Lumipas ang mahabang panahon, at ang mga katawan ng magkakapatid ay nagsimulang umangat mula sa ilalim ng dagat. Ang mga ito ay naging mga malalaking lupain na napapalibutan ng tubig. Ang katawan ni Lus ang naging pinakamalaking pulo sa hilaga.
Ang katawan naman ni Bisaya ay naging mga pulo sa gitna, habang ang kay Minda ay naging malawak na lupain sa timog. Mula noon, ang mga pulong ito ay tinawag na Luzon, Bisaya, at Mindanao.
Ang mga higanteng ito ay hindi na muling nakagalaw, ngunit ang kanilang mga anyo ay nanatiling nakabantay sa dagat. Sila ang naging pundasyon ng ating bansa na ngayon ay tinatawag nating Pilipinas.
Hanggang sa kasalukuyan, ang mga pangalang ito ay nagsisilbing paalala sa mga bata at matatanda tungkol sa pinagmulan ng ating lupang tinubuan. Ang Luzon, Bisaya, at Mindanao ay mananatiling simbolo ng pagkakaisa ng ating mga isla.