Noong unang panahon, wala pang lupa na matatapakan ang mga nilalang. Ang buong mundo ay binubuo lamang ng malawak at walang hanggang karagatan at ang malawak na kalangitan. Sa gitna ng katahimikang ito, naninirahan si Bathala sa kaitaasan, ang dakilang lumikha ng lahat ng bagay.
Isang araw, napansin ni Bathala na ang mga ibon at iba pang nilalang sa himpapawid ay pagod na sa walang tigil na paglipad. Wala silang madapuan o mapahingahan man lang sa gitna ng malawak na tubig. Dahil sa kanyang pagmamahal, naisip ni Bathala na gumawa ng isang matatag na lugar para sa kanila.
Kumuha si Bathala ng isang dakot na luwad mula sa kanyang mahiwagang hardin sa langit. Ito ay malambot, madaling hubugin, at may kulay na kayumanggi. Sa kanyang mga kamay, sinimulan niyang hulmahin ang luwad upang maging malalawak na kapatagan, matatayog na bundok, at malalalim na lambak.
Matapos mahubog ang anyo ng lupa, inilagay ito ni Bathala sa ibabaw ng dagat. Upang hindi ito tangayin ng malalakas na alon, pinatigas niya ito gamit ang init ng araw. Unti-unti, ang luwad ay naging matibay na lupa na kayang magsuporta sa mga puno, halaman, at mga hayop.
Upang maging mas maganda ang kanyang nilikha, nagtanim si Bathala ng mga binhi sa ibabaw ng lupa. Mula sa mga binhing ito ay sumibol ang mga makukulay na bulaklak, matatayog na puno, at mga damong nagbibigay ng pagkain sa mga nilalang. Ang lupa ay naging buhay at masigla.
Natuwa ang mga ibon at hayop nang makita ang bagong tahanan. Mabilis silang bumaba mula sa himpapawid at naghanap ng kanilang matitirhan sa mga kagubatan at kapatagan. Mula noon, ang lupa ay naging pundasyon ng buhay at kanlungan ng lahat ng nilalang sa mundo.
Hanggang sa kasalukuyan, ang lupa ay nananatiling mahalagang bahagi ng ating buhay. Ito ang nagbibigay sa atin ng pagkain, tirahan, at lugar kung saan tayo nagtatayo ng ating mga pangarap. Ang bawat piraso ng lupa ay paalala ng pagmamahal ni Bathala sa kanyang mga nilikha.