Noong unang panahon, sa isang payapang nayon, naninirahan ang isang dalagang nagngangalang Luwalhati. Siya ay kilala sa kanyang busilak na puso at wagas na pagmamahal sa kanyang pamilya at sa lahat ng kanyang nakakasalamuha. Sa kabila ng kanyang kabutihan, hindi naging madali ang kanyang buhay dahil sa mga pagsubok na dumating sa kanilang tahanan.
Isang araw, isang malaking trahedya ang sumubok sa katatagan ni Luwalhati. Nawala ang kanyang mga mahal sa buhay dahil sa isang matinding sakit na kumalat sa kanilang lugar. Sa gitna ng kanyang matinding pighati, wala siyang ibang magawa kundi ang manahimik at magdasal sa ilalim ng maliwanag na buwan.
Habang siya ay nagdarasal, naramdaman ni Luwalhati ang bigat ng kanyang nararamdaman sa kanyang dibdib. Ang kanyang kalungkutan ay hindi mailarawan ng anumang salita. Sa kanyang pag-iyak, may mga kakaibang likido na dumaloy mula sa kanyang mga mata na hindi pa nakikita ng sinuman noon.
Ang mga patak na ito ay malinaw na parang kristal at mainit na dumadaloy sa kanyang pisngi. Sa bawat patak na tumutulo sa lupa, tila nakikiramay ang kalikasan sa kanyang nararamdaman. Ang mga bulaklak ay yumuyuko at ang hangin ay tila humihinto sa pag-ihip.
Napansin ng mga diwata ng kagubatan ang kakaibang pangyayari. Lumapit sila kay Luwalhati at nakiramay sa kanyang pagdadalamhati. Dahil sa laki ng kanyang pagmamahal na naging sanhi ng kanyang matinding sakit, ang kanyang mga luha ay naging simbolo ng damdamin ng tao.
Simula noon, ang bawat tao na nakararanas ng matinding lungkot o labis na kagalakan ay naglalabas ng mga patak mula sa kanilang mga mata. Tinawag itong luha, bilang pag-alaala sa dalagang si Luwalhati na nagpakita na ang pag-iyak ay hindi kahinaan, kundi isang paraan ng pagpapahayag ng puso.
Hanggang sa kasalukuyan, ang luha ay nananatiling bahagi ng buhay ng bawat tao. Ito ang nagsisilbing lunas sa pusong nagdurusa at saksi sa mga sandaling hindi kayang ipaliwanag ng mga salita lamang.