Noong unang panahon, ang lahat ng kaalaman at kwento ng mundo ay nakatira lamang sa isipan ng mga tao. Kapag ang isang matanda ay pumanaw na, kasama nitong nawawala ang mga mahahalagang aral at kasaysayan na kanilang nalalaman. Dahil dito, nag-aalala ang isang matandang pantas na si Lolo Isko na baka tuluyang makalimutan ng mga bata ang mga nakaraan.
Isang gabi, habang nakatingin si Lolo Isko sa mga bituin, nanalangin siya sa kalikasan. Nais niyang magkaroon ng isang lalagyan kung saan maaaring isulat ang mga alaala at karunungan upang manatili itong buhay kahit lumipas ang maraming taon. Narinig ng diwata ng kagubatan ang kanyang taimtim na hiling.
Binigyan ng diwata si Lolo Isko ng mga tuyong dahon ng puno at dagta na nagsisilbing tinta. Sinimulan ni Lolo Isko na isulat ang bawat kwento, tula, at aral na kanyang natutunan sa kanyang mahabang buhay. Bawat pahina ay pinuno niya ng mga titik na may dalang kabuluhan.
Upang hindi magkahiwa-hiwalay ang mga dahon, tinahi niya ang mga ito gamit ang hibla ng abaka at binalot sa matigas na balat ng kahoy. Ito ang naging unang libro sa mundo. Nang matapos niya ito, naramdaman niya ang isang kakaibang kapayapaan dahil alam niyang hindi na mabubura ang mga kwento.
Ipinakita ni Lolo Isko ang kanyang gawa sa mga kabataan sa nayon. Namangha ang lahat dahil sa bawat pagbuklat nila ng mga pahina, tila bumubuhay ang mga kwento sa kanilang imahinasyon. Mula noon, naging ugali na ng mga tao ang magsulat at magbasa.
Ang mga libro ay naging tulay ng nakaraan patungo sa hinaharap. Dahil sa pagmamalasakit ni Lolo Isko, ang bawat bata ay nagkaroon ng pagkakataong matuto at mangarap. Hanggang sa kasalukuyan, ang libro ay nananatiling kayamanan na nagbibigay ng liwanag sa isipan ng bawat mambabasa.