Noong unang panahon, may isang payapang bayan na bihirang marating ng mga tao. Sa bayang ito, tahimik ang pamumuhay sapagkat hindi marunong magsalita ang mga mamamayan at tanging pagguhit at pagsenyas lamang sa tuyong dahon ang kanilang paraan upang magkaintindihan.
Isang araw, napadpad sa kanilang nayon ang isang maamong binata na nagngangalang Lapis. Nakita niya ang hirap ng mga tagaroon sa pagpapahayag ng kanilang damdamin at mga kaisipan, kaya nagpasya siyang manatili roon upang tulungan ang bawat pamilya.
Matiyagang tinuruan ni Lapis ang mga bata at matatanda kung paano lumikha ng mga titik, salita, at magagandang hugis. Dahil sa kanyang kababaang-loob at malasakit, labis siyang minahal ng buong pamayanan.
Subalit may isang binata sa nayon na labis na nainggit sa katanyagan at pagmamahal na natatanggap ni Lapis. Naisip nitong sirain ang mabuting gawain ng estranghero upang siya ang mapansin at kilalanin ng kanilang mga kababayan.
Kinausap ng mainggiting binata ang ilang kanayon at naghasik ng kasinungalingan upang matakot silang matuto at magtiwala kay Lapis. Ngunit hindi nagpatinag ang mga bata at tahimik pa rin silang lumapit kay Lapis upang humingi ng gabay sa karunungan.
Isang gabi, lihim na hinarap ng mainggiting binata si Lapis upang tuluyang pigilan ang pagtuturo nito sa bayan. Bago tuluyang naglaho si Lapis, nag-iwan siya ng isang taos-pusong panalangin na nawa'y hindi mawala ang dunong at pagkakaunawaan ng mga mamamayan.
Kinaumagahan, natuklasan ng mga tao na wala na si Lapis, subalit sa lugar kung saan siya huling nakatayo ay may tumubong maliit at tuwid na punong kahoy na may maitim at matigas na ubod sa gitna. Nang putulin at patalasin ng mga bata ang sanga nito, nakaguguhit ito ng malilinaw na marka sa anumang tuyong papel at dahon.
Bilang pag-alala sa kabutihan at sakripisyo ng binata, tinawag ng mga tao ang bagong panulat na lapis. Mula noon, ang lapis ay naging tapat na katuwang ng bawat bata at mag-aaral upang isulat ang kanilang mga pangarap at karunungan.