Noong unang panahon, may isang liblib at maruming pamayanan na tinatawag na bayan ng Tungaw. Sa bayang ito, pabaya ang mga residente sa pagtatapon ng basura, nakatiwangwang ang mga maruruming kanal, at walang disiplina sa kalinisan ang bawat tahanan. Dahil sa masangsang na amoy at labis na dumi sa paligid, naakit ang isang mabangis at dambuhalang nilalang mula sa kagubatan na nagngangalang Higanteng Amok.
Palaging nanginginig sa takot ang mga taganayon sa tuwing maririnig ang mabibigat na yabag ng higante. Walang habas na dumarating si Amok upang manghuli at sumipsip ng dugo ng mga naninirahan doon dahil naaakit siya sa kanilang kapabayaan at kawalan ng kalinisan. Hindi nagtagal, naisip ng mga tao na kailangang wakasan ang pananalanta ng dambuhala bago pa maubos ang buong pamayanan.
Nagpulong ang buong nayon upang pag-usapan ang alamat ng lamok na magmumula sa kanilang gagawing hakbang. Nagkasundo silang magtulungan sa pamamagitan ng paggawa ng isang malaking patibong sa gitna ng daanan ni Amok. Naghukay sila ng napakalalim na hukay at nilagyan ito ng matutulis na kahoy sa ilalim bago tinakpan ng mga sanga at dahon.
Kinagabihan, muling lumabas si Higanteng Amok na sumisigaw at naghahanap ng biktima sa paligid. Buong tapang siyang inakit ng mga kalalakihan patungo sa patibong, hanggang sa maapakan niya ang marupok na takip at tuluyang mahulog sa malalim na hukay. Nang hindi na makagalaw ang sugatang dambuhala, pinagtulungan siyang lipulin ng taumbayan upang tuluyang matapos ang takot na dulot nito.
Upang makasigurong hindi na siya muling mabubuhay, nagdala ang mga taganayon ng mga tuyong kahoy at sinunog ang katawan ng higante hanggang sa maging abo. Buong galak silang nagdiwang dahil sa wakas ay napalaya na ang kanilang nayon mula sa perwisyo ng halimaw.
Subalit bago tuluyang mapawi ang usok, biglang umihip ang isang napakalakas na hangin at pinasabog ang abo sa buong paligid. Sa gulat ng lahat, ang bawat maliit na piraso ng nasunog na katawan ni Amok ay naging maliliit na kulisap na may matutulis na nguso na mabilis na lumipad at nangagat sa balat ng mga tao.
Ang mga munting insekto ay nagpalipad-lipad sa mga maruruming sulok at patuloy na sumipsip ng dugo tulad ng ginagawa ng dambuhalang si Amok noong nabubuhay pa ito. Ito ang naging simula ng tradisyonal na kuwento na kilala ng marami bilang ang alamat ng lamok sa kulturang Pilipino.
Simula noon, tinawag ng taumbayan ang mga insektong ito na 'lamok' bilang alaala sa kay Amok na nagmula sa kanilang sariling kapabayaan. Maging sa mga lumang talaan ng panitikan tulad ng bersyong ang alamat ng lamok (90) at mga aklat pambata, naging paalala ang Alamat Ng Lamok na ang karumihan ay laging nag-aanyaya ng salot at kapahamakan.