Noong unang panahon sa baybayin ng Claveria sa lalawigan ng Cagayan, may isang pamilya ng mangingisda na naninirahan malapit sa dagat. Ang ama ay kilala sa tawag na Lakay, ang ina naman ay si Baket, at biniyayaan sila ng isang munting anak na lalaki.
Bawat araw ay pumapalaot si Lakay upang mangisda. Napakasagana ng dagat sa kanilang lugar, kaya laging puno ng sariwang huli ang kanyang bangka. Dahil sa masaganang biyaya, guminhawa nang husto ang buhay ng mag-anak at unti-unti silang yumaman.
Subalit sa paglipas ng panahon, nagbago ang ugali ng mag-asawa. Ang dating masisipag at payak na mamamayan ay naging maramot at makasarili. Natutunan nilang ipagkait ang kanilang mga huling isda at tumangging tumulong sa mga kapwa nilang maralita sa nayon.
Isang maaliwalas na hapon, habang nag-aayos ng napakaraming huling isda si Lakay sa dalampasigan kasama ang kanyang asawa, isang marungis at nanghihinang pulubi ang lumapit sa kanila. Puno ng pagpapakumbabang nakiusap ang matanda na bigyan siya kahit maliit na isda lamang upang maibsan ang kanyang matinding gutom.
Sa halip na maawa, nagalit si Lakay at tinaboy ang matandang pulubi. "Umalis ka rito! Ang mga isdang ito ay bunga ng aking pawis at pagod, wala akong ibibigay sa tamad na tulad mo!" bulyaw ni Lakay habang si Baket naman ay sumang-ayon at ipinagtabuyan din ang pulubi palayo sa kanilang tahanan.
Nalungkot ang matandang pulubi na may lihim palang banal na kapangyarihan. Tumingin ito sa mag-asawa at nagsalita: "Dahil sa inyong kasakiman at kawalan ng habag sa nangangailangan, magiging kasing-tigas ng inyong puso ang inyong katawan magpakailanman."
Biglang dumilim ang himpapawid at lumakas ang hangin sa tabing-dagat. Lumitaw ang naglalakihang alon at niyanig ng kidlat ang buong baybayin. Sa isang iglap, dahan-dahang nanigas ang katawan ni Lakay, ng kanyang asawa, at maging ng kanilang anak hanggang sa sila ay naging matatayog na bato sa gilid ng karagatan.
Mula noon, ang batong hugis lalaki ay tinawag ng mga naninirahan doon na Lakay-Lakay, habang ang batong babae ay tinawag na Baket-Baket, at ang maliit na bato ay Ubing-Ubing. Nagsisilbi itong bantayog sa baybayin upang paalalahanan ang bawat dumaraan tungkol sa kahihinatnan ng kasakiman.