Noong unang panahon, ang lupain na ngayon ay tinatawag na Laguna ay isang malawak at patag na lambak na napapalibutan ng matatayog na bundok. Ang mga tao rito ay namumuhay nang payapa sa ilalim ng pamumuno ng isang mabait na datu. Sila ay masisipag na magsasaka at mangingisda na umaasa sa biyaya ng kalikasan.
Isang araw, nagkaroon ng matinding tagtuyot sa buong rehiyon. Ang mga ilog ay natuyo at ang mga pananim ay nalanta, na nagdulot ng matinding gutom sa mga mamamayan. Nagdasal ang datu at ang kanyang mga nasasakupan sa mga bathala upang humingi ng tulong at ulan.
Sa gitna ng kanilang pagdarasal, isang mahiwagang nilalang ang nagpakita sa harap ng datu. Ito ay isang diwata na may dalang isang mahiwagang banga na puno ng tubig. Sinabi ng diwata na ang tubig sa banga ay magliligtas sa kanila, ngunit may kapalit itong malaking sakripisyo.
Ang sakripisyo ay ang paglubog ng kanilang lupain upang maging isang malawak na imbakan ng tubig na magbibigay-buhay sa buong paligid. Nag-alinlangan ang datu dahil mahal niya ang kanyang lupain, ngunit naisip niya ang kaligtasan ng kanyang mga tao.
Sa isang iglap, ibinuhos ng diwata ang tubig mula sa banga. Ang lupa ay nagsimulang yumuko at lumubog, at ang tubig ay mabilis na dumaloy mula sa mga bundok hanggang sa mapuno ang buong lambak. Ang dating tuyot na lupa ay naging isang napakagandang lawa.
Ang mga tao ay ligtas na nakapunta sa matataas na lugar habang pinapanood ang pagkabuo ng lawa. Mula noon, ang lawa ay naging pangunahing pinagkukunan ng pagkain at kabuhayan ng mga naninirahan sa paligid nito.
Ang lugar ay tinawag na Laguna, na hango sa salitang Espanyol na nangangahulugang lawa. Hanggang sa kasalukuyan, ang Lawa ng Laguna ay nananatiling simbolo ng pag-asa at biyaya para sa mga taga-Laguna.
Ang kwentong ito ay nagsisilbing paalala sa mga bata na ang bawat pagbabago ay may dalang aral at ang sakripisyo para sa nakararami ay isang dakilang gawain.