Noong unang panahon sa isang baybaying nayon, may isang masipag na mag-asawang mangangalakal na may mapagmahal at mabait na anak. Madalas maglakbay ang mga magulang sa malalayong pulo upang magbenta ng kanilang mga kalakal, kung kaya't naiiwan ang bata sa kanilang tahanan nang may labis na pangungulila.
Sa bawat pag-alis ng kaniyang ama at ina, hindi maiwasan ng bata ang mag-alala sa kanilang kaligtasan sa gitna ng malalawak at mapanganib na karagatan. Ang pagsasalaysay na ito sa alamat ng kwintas ay nagpapakita ng wagas na malasakit ng isang supling sa kaniyang mga gabay sa buhay.
Isang gabi habang nakatingin ang bata sa maaliwalas na kalangitan, taimtim siyang nanalangin at humiling. Sa kaniyang pag-iisa, nagpakita ang isang maawaing diwata ng kagubatan at karagatan upang pakinggan ang kaniyang taos-pusong hangarin. Ito ang simula ng alamat alamat ng kwintas maikling kwento na kinagigiliwan ng mga kabataan.
Inihayag ng bata sa diwata ang kaniyang munting naisin: nais niyang maging isang magandang bagay na maaaring isuot at dalhin ng kaniyang mga magulang upang magsilbing proteksyon at alaala ng kaniyang pag-ibig sa bawat lakbayin. Dahil dito, ang tradisyonal na alamat ng kwintas maikling kwento ay nagkaroon ng mahika mula sa kabutihan ng puso ng bata.
Humanga ang diwata sa katapatan at sakripisyo ng bata, kaya't tinupad nito ang kaniyang kahilingan. Dahan-dahang nagliwanag ang paligid at ang bata ay naging isang bilog at makinang na hiyas na may matibay na panali na pinalamutian ng mga makukulay na bato.
Nang umuwi ang mag-asawang mangangalakal, labis silang nalungkot nang hindi agad masilayan ang anak, ngunit natagpuan nila ang isang kakaibang palamuti sa kaniyang higaan na naglalaman ng tinig at init ng pagmamahal ng kanilang supling. Tulad ng naitala sa mga talaang pampanitikan gaya ng alamat alamat ng kwintas maikling kwento (30), sinuot ng ina ang palamuti sa kaniyang leeg upang laging malapit sa kaniyang puso.
Simula noon, saanman magtungo ang mag-asawa ay suot nila ang hiyas na nagdulot sa kanila ng payapang paglalakbay at matibay na samahan. Mula sa kuwentong ito na madalas ibahagi bilang alamat ng kwintas maikling kwento (10), tinawag ng mga tao ang palamuting isinusuot sa leeg na 'kwintas' bilang pag-alala sa wagas na pag-ibig at pagbubuklod ng pamilya.