Noong unang panahon, sa isang masukal na kagubatan, may isang ibon na nagngangalang Kiko. Si Kiko ay kilala sa kanyang makintab na balahibo at malalaking mata, ngunit siya ay may masamang ugali. Siya ay mapagmataas at laging minamaliit ang ibang mga hayop sa paligid.
Isang araw, nagkaroon ng pagtitipon ang lahat ng mga ibon upang magtulungan sa paghahanda para sa darating na tag-ulan. Lahat ay abala sa pag-iipon ng pagkain at pag-aayos ng kanilang mga pugad, maliban kay Kiko na abala lamang sa paghanga sa kanyang sarili sa repleksyon ng tubig.
Nang lapitan siya ng matandang ibon upang humingi ng tulong, tinanggihan niya ito nang may pagmamalaki. Sinabi ni Kiko na siya ay masyadong maganda at mahalaga upang magpagod sa gawaing pambahay. Dahil sa kanyang kawalan ng malasakit, nagalit ang mga diwata ng kagubatan.
Ang alamat ng kuwago ay nagsimula nang parusahan si Kiko ng mga diwata. Dahil ayaw niyang makita ang hirap ng kanyang mga kapwa, ipinagkait sa kanya ang liwanag ng araw. Mula noon, hindi na siya nakakakita nang malinaw tuwing sumisikat ang araw.
Ang alamat ng kwago ay nagpatuloy sa pagbabago ng kanyang anyo. Ang kanyang mga balahibo ay naging kulay abo at kayumanggi, at ang kanyang mga mata ay naging malaki at bilog upang makakita sa dilim. Siya ay naging isang nilalang na gising lamang sa gabi.
Ang alamat ng kwago (20) ay nagsisilbing paalala sa lahat ng mga hayop at tao. Mula noon, ang ang alamat ng kwago (10) ay naging babala sa mga taong mapagmataas. Si Kiko, na kilala na ngayon bilang kuwago, ay patuloy na nagtatago sa dilim dahil sa hiya sa kanyang nagawang pagkakamali.
Kaya naman hanggang sa kasalukuyan, ang kuwago ay nananatiling tahimik at mapag-isa sa gabi. Ang kanyang malungkot na huni ay itinuturing na pag-alala sa kanyang nakaraang buhay bilang isang ibong hindi marunong magpahalaga sa kapwa.