Noong unang panahon, sa isang payapang nayon sa paanan ng bundok, naninirahan ang isang mahusay na panday na nagngangalang Kenji. Kilala siya sa kanyang husay sa paghubog ng bakal, ngunit ang kanyang pinakamalaking pangarap ay makagawa ng isang sandata na hindi lamang matalim, kundi may kaluluwa at dangal. Nais niyang lumikha ng isang bagay na magtatanggol sa mga naaapi at magdadala ng kapayapaan sa kanyang bayan.
Isang gabi, habang kabilugan ng buwan, nanalangin si Kenji sa kalikasan para sa gabay. Habang siya ay nagmumuni-muni, isang sinag ng liwanag ang tumama sa kanyang tumpok ng bakal, na tila nagbibigay dito ng kakaibang ningning. Naniniwala siyang ito na ang hudyat na hinihintay niya upang simulan ang kanyang obra maestra.
Sa loob ng pitong araw at pitong gabi, hindi natulog si Kenji. Gamit ang apoy ng kanyang pugon at ang lamig ng tubig mula sa batis, maingat niyang hinubog ang bakal. Bawat hampas ng kanyang martilyo ay may kasamang panalangin para sa katapangan at kabutihan ng sinumang hahawak sa sandatang ito.
Nang matapos ang paghubog, ang bakal ay naging isang mahaba, kurbado, at napakatalim na espada. Ang talim nito ay kumikinang na parang pilak sa ilalim ng liwanag ng buwan, at ang hawakan nito ay binalot ng matibay na tela na sumisimbolo sa pagkakaisa ng mga tao.
Tinawag niya itong Katana. Hindi lamang ito basta sandata; ito ay naging simbolo ng disiplina at paggalang. Ipinangako ni Kenji na ang katana ay gagamitin lamang sa pagtatanggol sa katarungan at hindi kailanman sa paghahasik ng kaguluhan o kasamaan.
Sa paglipas ng panahon, ang katana ay naging tanyag sa buong lupain. Ang mga mandirigma na nagtataglay nito ay kinikilala hindi dahil sa kanilang lakas, kundi dahil sa kanilang busilak na puso at pagmamahal sa kapayapaan. Hanggang sa kasalukuyan, ang katana ay nananatiling paalala na ang tunay na kapangyarihan ay nagmumula sa paggawa ng mabuti at pagtatanggol sa katotohanan.