Noong unang panahon sa isang tahimik na nayon malapit sa paanan ng bundok, may isang masipag na magsasakang nagngangalang Maria. Araw-araw siyang nagtutungo sa kanyang sakahan upang magtanim at mag-araro, habang binabagtas ang makapal at luntiang gubat. Kilala ang kagubatang ito sa pagkakaroon ng mga misteryosong kuwento alamat ng kapre (10) na madalas ipinapaalala ng matatanda bilang babala sa mga manlalakbay.
Isang umaga, habang naglalakad patungo sa bukid, napukaw ang pansin ni Maria ng isang dambuhalang puno ng balete na may matatayog na sanga at tila sumasayaw na mga dahon. Nang siya ay lumapit, namataan niya sa itaas ang isang matangkad at mabalahibong nilalang na may hawak na nagbabagang tabako. Sa kabila ng kakaibang anyo nito, pinatatag ni Maria ang kanyang loob at magalang na nagtanong kung sino ito.
"Ako ang tagapangalaga ng kagubatan, ang tinatawag nilang Kapre," tugon ng nilalang gamit ang malalim at mahinahong tinig. Ipinaliwanag ng higante na siya ay inatasan ng mga diwata upang maging bantay ng mga sinaunang puno at mga mailap na hayop laban sa mga mapang-abusong tao. Dito nagsimula ang mahalagang tagpo na naging tampok sa kilalang alamat ng kapre.
Nakinig nang buong puso si Maria habang isinasalaysay ng higante ang lihim at hiwaga ng kalikasan. Ipinakita sa kanya kung paano nabubuhay ang bawat halaman at kung bakit mahalagang panatilihing payapa ang kagubatan. Dahil sa pagiging magalang at tapat ni Maria, naging panatag ang higante at ibinahagi ang mga kaalaman na magbibigay-daan sa masaganang ani ng mga taga-nayon.
Nang sumapit ang dapithapon, nagpaalam si Maria sa kanyang bagong kaibigan taglay ang matinding paghanga at pasasalamat. Pag-uwi niya sa nayon, ibinahagi niya ang kanyang karanasan, na kalaunan ay naging bahagi ng mga tala tulad ng ang alamat ng kapre (30) na nagpapatunay na ang higanteng nilalang ay hindi nararapat katakutan kundi igalang bilang tagapagtanggol ng kalikasan.
Mula noon, naging tradisyon na sa mga mamamayan ang paghingi ng paumanhin at paggalang tuwing daraan sa malalaking puno ng kagubatan. Ang kwento alamat ng kapre ay patuloy na nagpasalin-salin sa mga sumunod na henerasyon upang magsilbing paalala na ang bawat nilalang sa kalikasan ay may sagradong tungkulin na dapat pahalagahan ng tao.