Noong unang panahon, sa isang payapang nayon, may isang batang nagngangalang Gimo. Si Gimo ay kilala sa pagiging sobrang likot at hindi marunong sumunod sa mga bilin ng kanyang mga magulang. Lagi siyang tumatakbo sa mga matatarik na lugar at mahilig kumain ng mga damo at halaman sa paligid kahit hindi pa ito hinog o malinis.
Madalas siyang pagsabihan ng kanyang ina na maging maingat at huwag lumayo sa kanilang tahanan. Ngunit sa halip na makinig, laging tumatawa si Gimo at nagtatago sa mga talahiban. Gusto niyang laging nasa labas at nagtatatalon sa mga bato, na tila ba hindi siya napapagod sa pagtakbo.
Isang araw, habang naglalaro sa gilid ng isang mataas na bangin, nakakita si Gimo ng isang mahiwagang halaman na may kakaibang bango. Kahit na nagbabala ang mga matatanda sa nayon na huwag kakain ng mga hindi kilalang halaman, hindi ito pinansin ni Gimo dahil sa kanyang katigasan ng ulo.
Pagkakain niya ng halaman, biglang nakaramdam ng kakaibang pangangati ang kanyang buong katawan. Ang kanyang balat ay unti-unting tinubuan ng makapal at magaspang na balahibo. Ang kanyang mga paa ay naging matigas na kuko na angkop sa pag-akyat sa mga matatarik na bundok.
Nagulat si Gimo nang subukan niyang magsalita ngunit ang lumabas lamang sa kanyang bibig ay isang malakas na 'meee-meee'. Sinubukan niyang tumakbo pauwi sa kanyang ina, ngunit dahil sa kanyang bagong anyo, hindi na siya nakilala ng mga tao sa nayon.
Natakot ang mga tao sa kanyang hitsura at siya ay pinalayas. Dahil dito, napilitan si Gimo na manirahan sa kabundukan. Doon, natutunan niyang mamuhay nang mag-isa, kumakain ng mga damo, at nagtatatalon sa mga matatarik na bato na dati niyang kinahihiligan.
Simula noon, ang mga hayop na tulad ni Gimo ay tinawag na kambing. Sila ay naging simbolo ng liksi at kakayahang umakyat sa matataas na lugar, ngunit dala-dala pa rin nila ang alaala ng isang batang hindi nakinig sa payo ng kanyang mga magulang.