Noong unang panahon sa isang payapang nayon sa paanan ng bundok, may isang dalagang ubod ng ganda at kabaitan na nagngangalang Kamya. Si Kamya ay kilala sa kanyang mapupulang pisngi at busilak na puso na laging handang tumulong sa sinumang nangangailangan. Sa parehong pamayanan ay naninirahan din ang isang masipag at matapang na binata na nagngangalang Matisse, na labis na hinahangaan ng mga kanayon dahil sa kanyang kasipagan at katapatan.
Hindi nagtagal, nagkalapit ang damdamin nina Kamya at Matisse. Ang kanilang pag-iibigan ay naging bukal ng saya sa kanilang mga puso at naging inspirasyon sa buong nayon. Araw-araw silang namamasyal sa tabi ng ilog at nangakong magsasama habambuhay anuman ang pagsubok na dumating.
Ngunit dumating ang isang araw kung saan nagkaroon ng matinding tagtuyot at salot na bumalot sa kanilang lalawigan. Upang mailigtas ang kanilang nayon mula sa gutom, naglakbay si Matisse patungo sa kabilang bundok upang maghanap ng binhi at gamot. Labis ang lungkot ni Kamya, ngunit nangako si Matisse na siya ay babalik upang tuparin ang kanilang mga pangarap.
Lumipas ang maraming buwan ngunit hindi na nakabalik si Matisse dahil sa kapahamakang sumalubong sa kanya sa gubat. Sa labis na pangungulila, araw-araw na naghintay si Kamya sa tabi ng kanilang paboritong burol. Ang kanyang walang patid na pag-iyak at panghihina ay nagdulot ng kanyang malubhang pagkakasakit hanggang sa siya ay tuluyang pumanaw hawak ang isang kwintas na alaala ng kasintahan.
Inilibing ng mga taumbayan si Kamya sa burol kung saan siya laging naghihintay. Makalipas ang ilang linggo, natagpuan din ng mga mangangaso ang katawan ni Matisse at inihimlay ito sa tabi ng libingan ng kanyang pinakamamahal na dalaga upang sila ay magkasama magpakailanman.
Makaraan ang panahon ng tag-ulan, napansin ng mga taumbayan ang isang kakaibang halaman na sumibol sa mismong pinaglibingan ng dalawa. Mayabong ang mga berdeng dahon nito at hindi nagtagal ay namulaklak ito ng maliliit na dilaw na bulaklak na kinalaunan ay nagbunga ng bilog at makikinis na prutas.
Nang mahinog ang mga bunga, naging kulay matingkad na pula ang mga ito, katulad ng mamulang pisngi ni Kamya noong siya ay nabubuhay pa. Nang tikman ito ng mga taganayon, nalaman nilang mayroon itong natatanging asim at tamis na nagbibigay-buhay sa bawat lutuin at nagpapalusog sa katawan ng kumakain.
Bilang pag-alala sa wagas na pagmamahalan nina Kamya at Matisse, pinagsama ng mga taganayon ang kanilang mga pangalan at tinawag ang bunga na "Kamatis". Dito nagmula ang tanyag na alamat ng kamatis na nagpaalala sa lahat ng kadakilaan ng tapat na pagmamahal.
Kalaunan, ang kwentong ito ay naipasa sa iba't ibang henerasyon bilang ang alamat ng kamatis, isang paalala na ang tunay na pag-ibig at sakripisyo ay nagbubunga ng biyaya sa buong pamayanan.
Hanggang sa kasalukuyan, patuloy na ibinabahagi ang alamat ng kamatis (10) sa mga kabataan sa iba't ibang baitang at paaralan upang ituro ang kahalagahan ng pagmamalasakit, katapatan, at pagpapahalaga sa mga biyayang ibinibigay ng kalikasan.