Noong unang panahon, sa baybayin ng Dumangas sa lalawigan ng Iloilo na nakaharap sa Dagat Bisaya, may naninirahang isang matandang mangingisda kasama ang kanyang pitong anak na dalaga. Ang panganay sa kanila ay si Delay, at lahat silang magkakapatid ay kilala sa buong bayan dahil sa kanilang pambihirang kagandahan at angking alindog. Buong pagmamahal silang inaruga at pinrotektahan ng kanilang ama mula nang pumanaw ang kanilang ina.
Isang araw, dumaong sa kanilang pampang ang pangkat ng pitong makikisig at mayamang binatang mangangalakal lulan ng magagara at mabibilis na bangka. Nabalitaan ng mga binata ang kariktan ng magkakapatid kaya't bukod sa pakikipagkalakalan ay sinadya nilang suyuin ang mga ito. Hindi nagtagal, pinaulanan ng mga binata ng mamahaling alahas at mga regalo ang pitong dalaga hanggang sa mahulog agad ang kanilang mga loob sa mga dayuhan.
Inanyayahan ng mga binata ang pitong dalaga na sumama sa kanilang malayong bayan upang doon na manirahan. Nang magpaalam ang mga dalaga sa kanilang ama, mariin itong tumanggi dahil labis siyang nag-alala para sa kaligtasan ng mga anak. Sinabi ng ama na hindi pa nila lubusang kilala ang mga estranghero at baka mapahamak lamang sila, subalit nagtanim ng sama ng loob ang magkakapatid sa halip na making sa matalinong payo.
Kinaumagahan, sinamantala ng mga dalaga ang pagpalaot ng ama upang mangisda. Sa pangunguna ng panganay na si Delay, nag-impake ang magkakapatid ng kani-kanilang mga gamit at nagpasyang sumama sa mga binata sa ayaw at sa gusto ng kanilang magulang. Sumakay sila sa tatlong malalaking bangka at mabilis na naglayag patungo sa laot.
Habang nangingisda sa bahagi ng Guimaras, natanaw ng matandang ama ang papalayong mga bangka lulan ang kanyang pinakamamahal na mga anak. Buong lakas niyang pinaandar at iginaod ang kanyang maliit na bangka habang umiiyak at sumisigaw: 'Mga anak, huwag kayong umalis! Bumalik kayo!' Ngunit hindi siya pinakinggan ng mga dalaga, at dahil luma at mabagal ang bangka ng ama, hindi na niya nahabol ang mabibilis na sasakyan ng mga estranghero.
Biglang dumilim ang himpapawid, gumuhit ang matatalim na kidlat, at kumulog nang napakalakas na sinundan ng marahas na unos sa karagatan. Napilitang bumalik sa pampang ang lumuluhang ama na labis na nangangamba para sa kaligtasan ng kanyang mga anak sa kabila ng kanilang pagiging suwail. Buong magdamag siyang nanalangin at umiyak sa loob ng kanyang tahimik at ulilang tahanan.
Nang sumikat ang araw kinaumagahan, agad na pumalaot ang mangingisda sa pag-asang nakasilong lamang ang mga anak sa kalapit na pampang dahil sa bagyo. Subalit pagdating niya sa gitna ng laot sa pagitan ng Dumangas at Guimaras, natigilan siya sa isang mahiwagang tanawin: may pitong munting isla na dati'y wala roon, at sa paligid nito ay lumulutang ang mga luray-luray na bahagi ng bangkang sinakyan ng kanyang mga anak.
Napahagulgol ang matanda nang mapagtantong pinarusahan ng kalikasan ang kanyang mga anak at nalunod ang mga ito nang wasakin ng malalaking alon ang kanilang sinasakyan. Mula noon, ang pook na iyon ay tinawag na Isla de los Siete Pecados o Isla ng Pitong Makasalanan, na naging bantog bilang alamat ng isla ng pitong makasalanan upang magsilbing aral sa lahat tungkol sa kapahamakan ng pagsuway sa magulang.