Noong unang panahon, sa isang nayon malapit sa malawak na karagatan, may isang batang lalaki na nagngangalang Isko. Si Isko ay mahilig maglaro sa pampang ngunit madalas siyang paalalahanan ng kanyang ama na huwag lalayo o lalalim sa paglangoy dahil sa panganib ng dagat. Ang alamat ng isda ay nagsimula sa isang araw na puno ng kuryosidad ang puso ng bata.
Isang hapon, nakakita si Isko ng isang makulay na bagay na kumikinang sa ilalim ng tubig. Dahil sa labis na pagkasabik, nakalimutan niya ang bilin ng kanyang ama at sumisid nang malalim. Habang siya ay lumalangoy, tila hinihigop siya ng agos patungo sa isang mahiwagang kaharian sa ilalim ng dagat.
Sa kanyang paglalakbay, nakita niya ang mga kakaibang nilalang na malayang lumalangoy. Ang alamat ng isda (10) ay naglalarawan sa kagandahan ng ilalim ng dagat na hindi pa nakikita ng sinumang tao noon. Namangha si Isko sa mga korales at sa mga kumpol ng mga nilalang na tila sumasayaw sa agos.
Habang tumatagal, naramdaman ni Isko na nagbabago ang kanyang katawan. Ang kanyang mga paa ay nagsimulang magdikit at ang kanyang balat ay nababalot na ng makikinis na kaliskis. Hindi na siya makahinga sa hangin, ngunit sa ilalim ng tubig, siya ay nakakahinga nang maluwag at malayang nakakagalaw.
Nang hanapin siya ng kanyang ama, wala na siyang nakita kundi ang isang nilalang na may buntot at mga palikpik na mabilis na lumalangoy palayo. Ang alamat ng isda ay nagpapatunay na ang bawat pagbabago ay may kaakibat na dahilan at aral na dapat tandaan ng bawat bata.
Simula noon, ang mga isda ay naging bahagi na ng ating karagatan. Sinasabing ang mga isdang nakikita natin ngayon ay ang mga nilalang na nagmula sa sinaunang panahon, na nagpapaalala sa atin na ang kalikasan ay may sariling lihim at kasaysayan.