Noong unang panahon sa bayan ng Tayabas, may isang napakagandang dalagang nagngangalang Ilang. Kilala siya sa kanyang angking kariktan, busilak na puso, at kababaang-loob kung kaya't labis siyang hinahangaan ng lahat. Maraming mayayamang binata mula sa iba't ibang panig ng bayan ang naghangad sa kanyang kamay, ngunit wala sa kanila ang nakabihag sa kanyang puso.
Ang tunay na itinatangi ni Ilang ay si Edo, isang payak at masipag na magsasaka sa kanilang nayon. Bagamat salat sa yaman, busilak ang kalooban ni Edo at labis ang kanyang pagmamahal sa dalaga. Naging tapat din si Ilang sa pagtingin sa binata at hindi inalintana ang estado nito sa lipunan.
Nang malaman ng mga magulang ni Ilang ang tungkol kay Edo, labis silang nagalit at naghinagpis. Nais kasi nila ng isang marangyang buhay para sa anak kapiling ang isang mayamang maginoo, kaya mariin nilang pinagbawalan si Ilang na makipagkita pa sa binatang magsasaka.
Sa kabila ng pagbabawal, lihim pa ring nagtatagpo sina Ilang at Edo sa tabing-ilog tuwing naglalaba ang dalaga. Doon ay taimtim silang nagpapalitan ng mga pangako na magmamahalan sila magpakailanman, anuman ang pagsubok na dumating sa kanilang buhay.
Subalit isang araw, sinubaybayan ng ama ni Ilang ang kanyang anak at nahuli nito ang lihim na tagpuan ng magkasintahan sa tabing-ilog. Bunsod ng labis na galit, iniuwi ang dalaga at mula noon ay ikinulong na siya sa loob ng bahay upang hindi na muling makalapit kay Edo.
Labis na dinamdam ni Ilang ang pagkawalay sa minamahal. Tumanggi siyang kumain, hindi na lumabas ng kanyang silid, at unti-unting nanghina ang kanyang katawan dahil sa tinding pighati. Hindi nagtagal ay naratay siya sa karamdaman hanggang sa bawian ng buhay, ngunit bago pumikit ay hiniling niyang maihimlay sa tabing-ilog kung saan sila dating nagtatagpo ni Edo.
Nang mabalitaan ni Edo ang sinapit ng kasintahan, halos mawasak ang kanyang puso sa matinding kalungkutan. Araw-araw ay binabantayan at dinidiligan niya ng sariling luha ang libingan ni Ilang, habang nangakong hindi na magmamahal pa ng iba kailanman.
Lumipas ang mga araw, isang kakaibang puno ang sumibol mismo sa ibabaw ng puntod ni Ilang. Buong tiyagang inalagaan at inaruga ito ni Edo hanggang sa ito ay lumago at mamukadkad ng mga luntiang dilaw na bulaklak na may pambihirang samyo at tamis ng bango na humalimuyak sa buong kabayanan.
Habang yakap ang puno at nalulunod sa alaala ng dalaga, paulit-ulit na itinatangis ni Edo ang pangalan ng sinta: "Ilang! Ilang! Ilang!" Mula noon, tinawag ng mga taumbayan ang mabangong bulaklak na Ilang-Ilang bilang pag-alala sa wagas at dakilang pag-ibig na kailanman ay hindi maglalaho.