Noong unang panahon sa isang tahimik na nayon, naninirahan ang isang mabait at masayahing batang nagngangalang Ivo, na madalas ding tawagin ng mga kanayon bilang Eboni. Sa kabila ng kaniyang likas na kabaitan, labis siyang nalulungkot sapagkat may kapansanan siya sa mga binti at hindi makalakad tulad ng ibang mga bata sa kanilang lugar.
Araw-araw ay nakaupo lamang si Ivo sa ilalim ng isang malaking puno sa tabi ng batis. Paborito niyang umawit nang may malamyos na tinig habang pinagmamasdan ang asul na kalangitan at ang mga burol sa malayo. Pangarap niyang malakbay ang mundo at makita ang kagandahan ng kagubatan na hindi niya marating dahil sa kaniyang kalagayan.
Isang takipsilim, habang tahimik na umaawit ang bata, napaluha siya dahil sa matinding pagnanais na makalaya at makapaglakbay. Sa gitna ng kaniyang pag-iyak, isang nakasisilaw na liwanag ang lumitaw sa kaniyang harapan. Buhat sa liwanag ay nagpakita ang isang magandang diwata ng kalikasan na naantig sa kaniyang malamyos na tinig at busilak na kalooban.
Lumapit ang diwata kay Ivo at marahang nagwika na narinig niya ang kaniyang awit at ang taos-pusong hiling sa kaniyang dibdib. Sinabi ng diwata na dahil sa kaniyang kababaang-loob at pagmamahal sa kalikasan, bibigyan siya ng isang mahiwagang biyaya upang kailanman ay hindi na siya malimitahan ng kaniyang mga paa.
Ikinumpas ng diwata ang kaniyang mahiwagang tungkod. Unti-unting binalot ng malalambot at makukulay na balahibo ang katawan ng bata, at ang kaniyang mga braso ay naging magagandang pakpak. Sa isang iglap, siya ay naging isang maliit at magaan na nilalang na malayang nakalipad pataas patungo sa mga sanga ng puno.
Tuwang-tuwa si Ivo nang maramdaman ang hangin sa kaniyang mga bagong pakpak at ang ligaya ng paglipad sa itaas ng mga bundok at batis. Mula sa itaas ng mga sanga, umawit siya nang napakatamis upang magpasalamat sa diwata at maghatid ng saya sa buong nayon.
Nang marinig ng mga taganayon ang kaniyang natatanging awit at makita ang lumilipad na nilalang, labis silang namangha. Naalala nila ang bata at ang kaniyang pangalan, kaya tinawag nila ang bagong likha na ibon bilang pag-alala sa kaniya.
Mula noon, dumami ang mga nilalang na may pakpak na lumilipad at nagpapasigla sa himpapawid. Ang kwentong ito ang naging tanyag na "Alamat Ng Ibon", na nagpapatunay na ang tunay na pangarap ay kayang lumipad saanman.
Kabilang sa mga tanyag na kwentong-bayan sa kapuluan ang alamat ng ibon na nagbigay-kulay sa ating mayamang panitikan. Sa paglipas ng panahon, laging binabalikan ng mga guro at mag-aaral ang alamat ng ibon (20) sa talaan ng mga pinakakilalang alamat upang magsilbing inspirasyon sa lahat ng nangangarap.