Noong unang panahon, sa isang liblib na nayon, may nakatirang isang matandang babae na nagngangalang Aling Bano. Kilala siya sa buong nayon dahil sa kanyang busilak na puso at pagiging matulungin sa lahat ng kanyang mga kapitbahay. Kahit na siya ay mahirap lamang, hindi siya nag-aatubiling magbahagi ng anumang mayroon siya sa mga taong nagugutom o nangangailangan.
Isang araw, dumating ang isang matinding tagtuyot sa kanilang lugar. Maraming pananim ang natuyo at ang mga tao ay nagsimulang magkasakit dahil sa kakulangan ng masustansyang pagkain. Nakita ni Aling Bano ang paghihirap ng kanyang mga kababayan at labis itong nagpabigat sa kanyang kalooban.
Habang naglalakad si Aling Bano sa kagubatan upang maghanap ng makakain, nakatagpo siya ng isang nanghihinang manlalakbay. Agad niya itong pinakain ng huling piraso ng kanyang baon at pinainom ng tubig. Dahil sa kanyang kabutihan, ang manlalakbay ay nagpakilala bilang isang diwata na nagpapanggap lamang.
Bilang pasasalamat sa kanyang busilak na puso, binigyan ng diwata si Aling Bano ng isang kakaibang buto. Sinabi ng diwata na itanim ito sa gitna ng nayon at alagaan nang mabuti. "Ang bungang ibibigay nito ay magiging lunas sa sakit at magbibigay ng lakas sa mga nagugutom," wika ng diwata bago ito naglaho.
Sinunod ni Aling Bano ang bilin ng diwata. Sa loob ng maikling panahon, isang puno ang mabilis na lumaki at nagbunga ng mga prutas na may kakaibang hugis at balat na may maliliit na tinik. Ang mga tao ay nagulat sa laki at bango ng prutas na ito.
Nang tikman nila ang bunga, natuklasan nilang ito ay masarap at nakapagbibigay ng ginhawa sa kanilang katawan. Ang mga maysakit ay unti-unting gumaling at ang mga nagugutom ay nabusog. Dahil sa pagmamahal ni Aling Bano sa kanyang kapwa, ang prutas ay tinawag nilang "Guyabano," na hango sa pangalan ng matanda.
Simula noon, ang puno ng guyabano ay naging simbolo ng pag-asa at pagmamalasakit sa nayon. Hanggang sa kasalukuyan, ang guyabano ay kinikilala bilang isang prutas na mayaman sa nutrisyon at nakatutulong sa kalusugan ng bawat Pilipino.