Noong unang panahon, wala pang makapal na kakahuyan o malalaking puno sa daigdig. Ang buong paligid ay pawang tuyot na kapatagan at marurupok na damo lamang kung saan nahihirapang mabuhay ang mga nilalang. Sa gitna ng payak na lupain, may isang masipag at mapagkalingang binata na nagngangalang Gubat na walang ibang hangad kundi ang makatulong at maprotektahan ang mga munting hayop mula sa matinding sikat ng araw.
Madalas masilayan ni Gubat ang kahirapan ng mga hayop na walang masilungan sa gitna ng tagtuyot. Araw-araw ay nagtatanim siya ng mga munting buto at matiyagang nag-iigib ng tubig kahit napakalayo ng ilog. Sa kabila ng kanyang pagsisikap, marami sa kanyang mga itinanim ang agad natutuyo dahil sa lupit ng panahon, subalit hindi kailanman nawalan ng pag-asa ang binata.
Isang tanghali, habang pagod na nagpapahinga ang binata sa tabi ng isang tuyong punla, nagpakita sa kanya si Diwata Danum, ang tagapagbantay ng mga ilog at bukal ng tubig. Naantig ang puso ng diwata sa dalisay na layunin at kabutihan ni Gubat, kaya binigyan niya ito ng isang mahiwagang binhi na may kakayahang magluwal ng buhay na hindi maglalaho kailanman.
Sinabi ng diwata na upang mabuhay ang binhi at maging sandigan ng lahat, kailangan itong alagaan ng buong puso at diligin ng wagas na malasakit. Buong sigasig na inihasik ni Gubat ang mahiwagang binhi at binantayan ito gabi at araw nang walang pag-iimbot, kahit na unti-unting naubos ang kanyang sariling lakas dahil sa matinding pagpupunyagi.
Nang dumating ang araw na tuluyang napahinga ang binata sa tabi ng unang sibol na puno, ibinuhos ni Diwata Danum ang kanyang mahiwagang ulan bilang pagkilala sa kabayanihan nito. Mula sa katawan at sa mga kamay ni Gubat na nakayakap sa lupa, biglang nagsulputan ang libo-libong matatayog na punongkahoy, makakapal na baging, at sari-saring makukulay na halaman na kumalat sa buong lupain.
Ang dating tuyo at tigang na kaparangan ay napalitan ng malawak, luntiang kagubatan na nagsilbing ligtas na tahanan ng mga ibon, usa, at iba pang nilalang. Bilang parangal sa busilak na puso at sakripisyo ng binata, tinawag ng mga tao at engkanto ang dakilang kalikasan na ito bilang "gubat," ang walang-hanggang paalala ng wagas na pag-aalaga sa mundo.