Alamat Ng Ginto

Noong unang panahon, bago pa man magkaroon ng mga lungsod at kalsada, ang mundo ay puno ng mga misteryo. Sinasabing ang mga unang nilalang ay naninirahan sa itaas ng mga ulap, kung saan ang lahat ay payapa at maliwanag. Isa sa mga dakilang nilalang na ito ay si Melu, na may mga ngiping gawa sa purong ginto na nagbibigay ng liwanag sa kanyang paligid. Dahil sa kanyang ningning, siya ang nagsisilbing gabay sa mga espiritu ng kalikasan. Isang araw, habang naglalakbay si Melu sa ibabaw ng mga ulap, nakita niya ang kagandahan ng mundo sa ibaba. Nais niyang ibahagi ang kanyang liwanag sa mga tao upang hindi sila maligaw sa dilim. Sa kanyang pagbaba, ang ilang piraso ng kanyang ginintuang ngipin ay nalaglag at tumama sa mga bundok at ilog. Ang mga pirasong ito ay bumaon nang malalim sa lupa at naging mga ugat ng ginto na nakatago sa ilalim ng mga bato. Nang makita ng mga tao ang kislap ng mga bato sa ilog, namangha sila sa ganda nito. Hindi nila alam na ang mga ito ay bahagi ng liwanag mula sa langit na ipinagkaloob ni Melu. Mula noon, ang ginto ay itinuring na sagradong yaman ng kalikasan. Ito ay nagsilbing paalala na ang tunay na yaman ay nagmumula sa kabutihan at liwanag na ibinahagi sa mundo. Hanggang sa kasalukuyan, ang ginto ay nananatiling simbolo ng kasaysayan at yaman ng ating lupang sinilangan.