Noong unang panahon sa isang payapang nayon, may isang dalagang nagngangalang Gamba, o mas kilala ng marami sa tawag na Amba. Siya ay biniyayaan ng pambihirang galing sa paghabi ng tela na may makukulay at masasalimuot na disenyo. Bawat gawa niya ay hinahangaan sa buong pamayanan dahil sa pambihirang tibay at ganda nito.
Subalit kasabay ng pagtaas ng kanyang katanyagan ay ang pagyabong din ng kanyang kayabangan. Naniwala si Amba na wala nang sinumang nilalang ang makapapantay sa kanyang husay, at madalas niyang kutyain ang mga gawa ng ibang kababaihan. Hindi nagtagal, binansagan na niya ang sarili bilang pinakamagaling na manghahabi sa buong mundo at naging maramot siya sa kanyang mga gawa.
Isang malamig na hapon, isang maralitang matandang babae na nanginginig sa ginaw ang kumatok sa pintuan ng tahanan ni Amba. Magalang na nakiusap ang matanda kung maaari ba siyang humingi ng kahit kapirasong telang retaso upang gawing pambalabal sa kanyang nanlalamig na katawan. Subalit sa halip na maawa, pinagtabuyan lamang ito ni Amba nang buong bagsik at sinabing hindi karapat-dapat ang isang pulubi sa kanyang mga obra.
Nagulat si Amba nang biglang magliwanag ang buong silid at magpalit ng anyo ang matanda patungo sa isang marikit at makapangyarihang diwata ng sining. Ipinaalala ng diwata kay Amba na ang talento ay isang handog na dapat ibahagi nang buong kababaang-loob at gamitin sa pagtulong sa kapwa. Sa halip na humingi ng tawad, nagmatigas pa rin si Amba at hinamon pa ang diwata sa isang tagisan sa paghabi.
Nagsimula ang kanilang paligsahan at kapwa sila nagpamalas ng kagila-gilalas na bilis at ganda ng paggawa. Ngunit habang lumilikha ang diwata ng mga telang nagpapakita ng kabutihan at kagandahan ng kalikasan, puno naman ng sariling mukha at pagmamalaki ang disenyo ni Amba. Nang mapagtanto ni Amba ang dalisay na ningning ng gawa ng diwata, napatunayan niyang hindi niya kayang talunin ang kabanalan nito, subalit nanatiling sarado ang kanyang puso.
Dahil sa kanyang matinding kapalaluan at kawalan ng habag, iginawad ng diwata ang nararapat na parusa sa dalaga. Binasbasan siya ng sumpa kung saan unti-unting lumiit ang kanyang katawan, tinubuan siya ng maiitim na balahibo, at naging walong galamay ang kanyang mga biyas upang patuloy siyang makahabi gamit ang sariling sinulid mula sa kanyang katawan.
Mula noon, si Amba ay namuhay sa madidilim na sulok at kisame bilang isang munting nilalang na walang tigil sa paghabi ng sapot. Ang nilalang na ito ay tinawag ng mga tao na 'Gamba' o 'Gagamba' bilang pag-alala sa palalong manghahabi, na naging patunay sa pinagmulan ng naturang insekto sa daigdig.