Alamat Ng Duhat

Noong unang panahon, sa isang payapang nayon, may dalawang magkaibigang nagngangalang Duha at Simang. Sila ay kilala sa kanilang kagandahan, talino, at busilak na kalooban. Mula pagkabata ay hindi sila mapaghiwalay at laging magkasama sa paglalaro at pagtulong sa kanilang mga magulang. Mahal na mahal sila ng mga tao sa nayon dahil sa kanilang pagiging masunurin at mapagkalinga sa kapwa. Isang matinding tagtuyot ang dumating sa kanilang lugar na nagdulot ng matinding gutom sa mga mamamayan. Dahil sa pagmamahal sa kanilang mga kababayan, naghanap sina Duha at Simang ng paraan upang makatulong sa kabila ng panganib. Naglakbay sila sa malalim na bahagi ng gubat upang maghanap ng makakain. Sa kanilang paglalakad, nakakita sila ng isang mahiwagang puno na hitik sa maliliit at kulay ube na bunga. Dahil sa pagod at gutom, nagpahinga sila sa ilalim nito at nagdasal na sana ay makatulong ang mga bunga sa kanilang nayon. Hindi nagtagal, ang mga bunga ay naging lunas sa gutom ng mga tao. Ang puno ay tinawag na Duhat, hango sa pangalan ni Duha, bilang pagkilala sa kanyang kabutihan at sakripisyo. Mula noon, ang puno ng duhat ay nagsilbing paalala ng pagkakaibigan at pagmamalasakit na nagligtas sa kanilang nayon.