Noong unang panahon, sa paanan ng isang luntiang kabundukan sa kapuluan, may isang payapang pamayanan na pinamumunuan ng isang marunong na Datu. Sa pamayanang ito lumaki ang isang simpleng binata na nagngangalang Danas. Hindi tulad ng ibang kabataan na mahilig magyabang ng lakas, si Danas ay tahimik, masipag, at laging handang tumulong sa pagtatanim at pangangahoy ng kanyang mga kababayan.
Dumating ang araw na nagbago ang katahimikan ng buong nayon dahil sa paglitaw ng isang dambuhalang buwayang kumakain ng tao sa malawak na ilog. Natakot ang mga mangingisda at magsasaka na lumapit sa tubig, kung kaya nagutom ang mga pamilya at naghari ang takot sa buong pamayanan. Maraming matatapang na mangangaso ang sumubok humarap sa halimaw, ngunit bawat isa sa kanila ay nabigo at nasugatan.
Nang makita ni Danas ang paghihirap ng kanyang mga kanayon at ang takot sa mata ng mga bata, nagpasiya siyang humarap sa panganib. Lumapit siya sa matandang babaylan upang humingi ng basbas at payo bago sumuong sa kapahamakan. Pinaalalahanan siya ng matanda na ang tunay na lakas ay hindi nagmumula sa talim ng sandata kundi sa kalinisan ng layunin at katapatan ng puso.
Nagdala si Danas ng matibay na sibat na yari sa matigas na kahoy at isang malaking kalasag na gawa sa balat ng matandang puno. Nagtungo siya sa gilid ng ilog at maingat na inabangan ang paglitaw ng dambuhalang nilalang. Nang marinig ang lagaslas ng tubig, sumulpot ang dambuhala na may matatalim na ngipin at nag-aapoy na mga mata.
Hindi nagpatinag si Danas sa kabila ng nakakatakot na laki ng halimaw. Sa halip na sumugod nang padalos-dalos, ginamit niya ang kanyang liksi at talino upang iwasan ang malalakas na hampas ng buntot nito. Nang makakita ng tamang pagkakataon, buong lakas niyang isinaksak ang kanyang sibat sa tanging mahinang bahagi ng katawan ng nilalang, dahilan upang tuluyan itong bumagsak at hindi na muling makapanakit.
Nang mabalitaan ng buong nayon ang pagwawagi ni Danas, napuno ng awitan at pagsasaya ang kapuluan. Ipinatawag siya ng Datu sa harap ng buong kapulungan upang parangalan ang kanyang pambihirang giting. Buong pagpapakumbabang inihayag ni Danas na ang kanyang tagumpay ay alay sa kaligtasan at kapayapaan ng bawat pamilya sa nayon.
Mula sa araw na iyon, kinilala si Danas bilang unang bayani ng kanilang lipi at dito nagsimula ang alamat ng dakilang mandirigma. Tinuruan niya ang kabataan na ang pagiging mandirigma ay hindi nangangahulugan ng paghahanap ng away, kundi ang kahandaang magtanggol sa mahihina at maglingkod nang buong puso nang walang hinihintay na kapalit.