Noong unang panahon, bago pa man magkaroon ng mga tao at hayop, ang mundo ay isang malawak at tahimik na karagatan lamang. Sa gitna ng Dagat Pasipiko, naninirahan ang isang makapangyarihang higante na siyang tagapangalaga ng kalaliman. Siya ay may tatlong anak na babae na sina Lus, Vis, at Min.
Mahigpit ang bilin ng higanteng ama sa kanyang mga anak na huwag na huwag lalabas ng kanilang kuweba sa ilalim ng dagat. Ayon sa kanya, ang mundo sa labas ay hindi pa handa para sa kanila at mapanganib ang malalakas na alon na maaaring magdala ng kapahamakan.
Ngunit dahil sa labis na kuryosidad, hindi nakinig ang tatlong magkakapatid. Isang araw, habang natutulog ang kanilang ama, dahan-dahan silang lumabas ng kuweba upang silipin ang ganda ng mundo sa ibabaw ng tubig.
Paglabas nila, namangha sila sa liwanag ng araw at sa lawak ng dagat. Subalit, hindi nagtagal ay dumating ang isang napakalakas na bagyo. Ang mga alon ay naging higante at ang hangin ay humahagupit nang walang habas.
Sinubukan nilang bumalik sa kuweba, ngunit dahil sa laki ng mga alon, sila ay nalunod at hindi na nakaligtas. Ang kanilang ama ay labis na nagdalamhati nang makita ang nangyari sa kanyang mga anak.
Sa kanyang pagtangis, ang katawan ng tatlong magkakapatid ay unti-unting tumigas at lumaki hanggang sa lumitaw ang mga ito sa ibabaw ng dagat. Ang mga katawan nila ang naging tatlong malalaking pulo na tinatawag nating Luzon, Visayas, at Mindanao.
Mula noon, ang mga pulong ito ang naging tahanan ng mga tao at naging simula ng bansang Pilipinas. Ang kwentong ito ay nagsisilbing paalala sa lahat ng mga bata tungkol sa pinagmulan ng ating lupain at ang halaga ng pagsunod sa bilin ng mga magulang.